Σταγόνα ( Αρχείο 2011-2012 ) -

{slider="Όταν σε περιμένω και δεν έρχεσαι". Από Ρένα Γκουσέτη}

Όταν σε περιμένω και δεν έρχεσαι,

Ο Ντίνος Χριστιανόπουλος γεννήθηκε 

στη Θεσσαλονίκη στις 20 Μαρτίου 1931. Είναι ένας σύγχρονος βραβευμένος Έλληνας ποιητής, διηγηματογράφος, δοκιμιογράφος, μεταφραστής, ερευνητής, λαογράφος, εκδότης και βιβλιοκριτικός. Το πραγματικό του όνομα είναι Κωνσταντίνος Δημητριάδης.      Το ποίημα του αυτό αρέσει στη Ρένα Γκουσέτη. 

{/slider}

{slider="Τρεις χάντρες από το ίδιο κομπολόι, του Ασυγχώρετου". Από Ράνια Ροκιά}

Τρεις χάντρες από το ίδιο κομπολόι, του Ασυγχώρετου.

Τις διαβατάρικες μην τουφεκάς αγριόχηνες

Άσ’τες να φύγουν κατά τον βοριά.

Σα ρίξης τουφεκιά, τουφέκα το ζευγάρι

Μην αποχωριστούν τα δυό πουλιά.

Δύο πουλάκια ήμασταν, τα δυο αγαπημένα

και πέρασ’ένας κυνηγός και σκότωσε το ένα.

Ανάθεμά σε κυνηγέ που σκότωσες το ένα

και δεν μας σκότωσες τα δυό να πάμε αγκαλιασμένα.

Να λησμονήσεις φίλους, να περιγελάσεις τον τεχνίτη,

και το βαθύτερο μυαλό να το περνάς μικρό και τιποτένιο,

ο Θεός το συγχωράει – μην ταράξεις μόνο

ποτέ σου την ειρήνη των αγαπημένων.

Το πρώτο είναι του κινέζου Σεν Χσούν, που έζησε περίπου τον 10^ο μ.Χ αιώνα. Ο Χσούν βρέθηκε από έναν δούλο του σκοτωμένος μαζί με τη γυναίκα του.

Το δεύτερο είναι από ένα δημοτικό τραγούδι της Θεσσαλίας, πιθανόν του 16^ου μ.Χ αιώνα.

Το τρίτο είναι του γερμανού ποιητή Φρήντριχ Χαίλντερλιν ( 1770-1843) γραμμένο το 1798 μ.Χ στη Φραγκφούρτη.

Το/α «ποίημα» μας το έστειλε η Ράνια Ροκιά.

{/slider}

{slider="Υμνώ το σώμα" του Τίτου Πατρίκιου. Από Οδυσσέα}

Υμνώ το σώμα

 Υμνώ το κατορθωμένο σώμα σ’όλες του τις εποχές

όχι μονάχα στην εαρινή, την πρώτη

που όλα τα σώματα είναι από μόνα τους ωραία.

Υμνώ το σώμα που διασχίζει τους καιρούς

όπως καράβι τους ωκεανούς, που συνεχίζει

παρά τα ρήγματα ,τις ζημιές, τις αβαρίες,

που μπορεί να αναγνωρίζει όλες τις δικές του απώλειες.

Υμνώ το σώμα που πλάθει τη συνείδησή μου

που φυλάει σε μια κρυψώνα του όσα της ξεφεύγουν

που γεννάει αισθήσεις , σκέψεις , τη μιλιά μου. Το σώμα

που όταν χαθεί θα ζει μες τις δικές μου λέξεις

αυτό που μου γέννησε και τη λέξη χρόνος,

γιατί χωρίς το ανθρώπινο κορμί χρόνος δεν υπάρχει

ή κι αν υπάρχει, ποτέ δεν αποχτάει νόημα.

Υμνώ το σώμα που με αντέχει, δεν μ’έχει βαρεθεί

δεν μ’έχει αποτινάξει από πάνω του

το σώμα που ότι και αν του κάνω

με μεταφέρει, με μετακινεί, με κρατάει ορθό.

Υμνώ το απόλυτο σώμα, το σώμα όλων ,το δικό μου

που με καλύπτει, μ’έχει σφιχτά αγκαλιασμένο

αυτό που μαζί μια μέρα θα τελειώσουμε.

Οι παραπάνω τρεις στροφές είναι απόσπασμα από το ομότιτλο ποίημα αυτό του Τίτου Πατρίκιου, το οποίο το δημοσίευσε τον Ιούλιο του 2010. Πατώντας http://n-tomaras.blogspot.gr/2012/02/blog-post_22.html   μπορείτε να ανοίξετε και ν’ απαγγείλετε όλο το ποίημα.

Τίτος Πατρίκιος: Γιός ηθοποιών, γεννήθηκε στην Αθήνα το 1928. Αποφοίτησε από τη Βαρβάκειο σχολή και κατόπιν από τη Νομική του Πανεπιστημίου Αθηνών. Στην διάρκεια της Κατοχής ήταν μέλος του ΕΛΑΣ. Κατόπιν εξορίστηκε στη Μακρόνησο. Το 1994 τιμήθηκε με το Κρατικό βραβείο Λογοτεχνίας.

Το ποίημα αυτό το επέλεξε ο Οδυσσέας.

{/slider}