Η άποψη που έχουμε πάρα πολλοί για τους ιερείς και τους πιστούς της Ορθοδοξίας, είναι πως έχουν πάνω κάτω τις ίδιες στάσεις ζωής, τις ίδιες συμπεριφορές, που έχει και η υπόλοιπη κοινωνία μας. Πολλοί συναντούν θεομπαίχτες και αθεόφοβους κληρικούς, με την ίδια συχνότητα που διασταυρώνονται με της ίδιας πάστας λαϊκούς. Αν και δε θα έπρεπε να ήταν έτσι. Η εκκλησία της θρησκείας της Αγάπης θα έπρεπε να εξέμπεμπε ανέσπερο φως, ζωογόνο και να άνοιγε μια μεγάλη συμπονετική αγκαλιά. Δε θα έπρεπε σαν εκκλησία να ξεχωρίζει, υπηρετώντας τους κατατρεγμένους της ζωής αυτής και υποδεικνύοντας μυστικές κατακόμβες παρηγοριάς σε όσους ποθούν να σώσουν την ψυχή τους; Αυτά μας μάθαιναν στο σχολείο και στο καταχητικό. Οι περισσότεροι όμως θρησκευόμενοι - όχι τυχαία - διαλαλούν εκείνη τη στείρα αντιερωτική θεώρηση της ζωής. Κρύβονται πίσω από αυτήν, κρύβονται και κρύβουν. Και "τρία πουλάκια κάθοντον" για τις μάχες της κοινωνίας, όταν δεν συστρατεύονται με τους ισχυρούς και τους μεγαλόσχημους, όταν "τα πάχη τους τα κάλλη τους".
Πιστεύω πως τα ράσα δεν κάνουν τον παπά. Γιατί πιστεύω πως: ό,τι σε διάφορες φάσεις της Ιστορίας, συνέγειρε ανθρώπους βασανισμένους και κυνηγημένους, έχει κάποια φλέβα χρυσού στα σωθικά του. Χρυσό για μοίρασμα. Και η εκκλησία ανήκει σε αυτήν την κατηγορία. Παρόλο που σ' εμάς εδώ, είναι κράτος εν κράτει, όλο και κάποιοι - ελάχιστοι δυστυχώς- εντός της, εμπνέονται από τη δόξα της, συμμαχούν με τον τρόπο τους με την κοινωνία. Έχω συναντήσει λοιπόν, διαβάσει , ακούσει, κάποιους Ορθόδοξους ιερωμένους της εποχής μας, με λόγια καίρια και εξαίσια, με έργο σημαντικό, με παρεμβάσεις υπέροχες, με σχέσεις ισοτιμίας. Ανάμεσα σε αυτούς είναι και ο Μητροπολίτης Μεσογαίας, Νικόλαος. Του ανθρώπου αυτού, μια ανοιχτή επιστολή μου έστειλε ο ξάδελφος Σωκράτης. Τον ευχαριστώ.Τη διάβασα και αν και δεν είμαι πιστός, ένοιωσα ότι μπορώ να γίνω καλύτερος. Ένοιωσα έτοιμος να βγω απ'το καβούκι μου για να συναντήσω άλλους αδικημένους. Άλλους, για να συζητήσουμε πως από κοινού θα διεκδικήσουμε το δίκιο μας. Και ήθελα πολύ να ανέβλυζαν εντός μου εκείνα τα στοχαζόμενα συναισθήματα, που υποθέτω πως πλημμύρισαν τον Μεσογαίας και τον ανάγκασαν να γράψει αυτήν την επιστολή.
Όποιος θέλει να ρίξει μια ματιά σε αυτήν την επιστολή, θα τη βρει στη διεύθυνση:
Πατήστε εδώ για μετάβαση στη "Ρομφαία"
