Όταν με βλέπετε να πίνω κρύψτε μου το τηλέφωνο! Κάτι ξέρει ο στιχουργός του συγκεκριμένου τραγουδιού, γι’αυτό κι εσύ φρόντισε να ακολουθήσεις τη συμβουλή του! Είναι δικαίωμά σου να θέλεις να πνίξεις τον πόνο σου στο κρασάκι (που, by the way, μ’αρέσει και μένα πολύ). Όταν, όμως, αντιλαμβάνεσαι ότι αρχίζεις και χάνεις τον έλεγχο, καλό είναι να έχεις το κινητό κλειστό! Μηνύματα του στυλ «Μου λείπεις», «Είμαι ένα τίποτα μακριά σου» και άλλα τέτοια δακρύβρεχτα απαγορεύονται διά ροπάλου. Αν πιστεύεις ότι δεν μπορείς να συγκρατηθείς, επιφόρτισε τους φίλους σου με την προστασία σου, αλλά να είσαι έτοιμος/η να αντιμετωπίσεις τις συνέπειες! Πίστεψέ με...μια μικρή μελανιά από την χθεσινή πάλη αρπαγής του κινητού (γιατί είναι σίγουρο ότι δεν θα το παραδώσεις αμαχητί) θα πονέσει πολύ λιγότερο από τον πληγωμένο σου εγωισμό, όταν θα αντιληφθείς το επόμενο πρωί τι έκανες! Όχι, δεν επιτρέπεται ούτε η καντάδα κάτω από την πόρτα του/της...Απομακρύνσου, λέμε...!!
Σε πήρα για να δω τι κάνεις…καιρό έχουμε να τα πούμε! Κλασσική ατάκα, που την έχουμε πει όλοι και είναι ένα ακόμα βήμα προς την αυτοκαταστροφή! Τα τύπου ανέμελα συγκεκριμένα τηλεφωνήματα δεν έχουν ποτέ αίσιο τέλος. Είτε γιατί θα μπεις σε μία διαδικασία αναπόλησης του παρελθόντος, είτε γιατί θα ακούσεις κάτι που σε καμία περίπτωση δε θα σου αρέσει. «Ναι, μωρό μου, μισό λεπτό μιλάω στο τηλέφωνο» είναι ένα απλούστατο παράδειγμα που μπορεί να σε οδηγήσει στα επείγοντα. Μην το ρισκάρεις λοιπόν, ειδικά τώρα που δε δικαιούμαστε και πολλά φάρμακα! Αν, παρόλα αυτά, συμβεί το ανεπανόρθωτο, παίξ’το άνετος/η, πέτα ένα «Χαίρομαι που είσαι καλά» και κλείσ’το, πριν ανοίξεις το στόμα σου και αρχίσεις τα γαλλικά. Βεβαίως, και εδώ παίζουν σημαντικό ρόλο οι φίλοι, καθώς θα φροντίσουν να σε ντροπιάσουν τόσο, που δε θα ξαναπιάσεις τηλέφωνο στα χέρια σου. Προτίμησε τα ταχυδρομικά περιστέρια...είναι φθηνότερα.
Τις φωτογραφίες σου κρατάω για να ζήσω! Είμαι γνωστή φαν του Γιάννη Πλούταρχου, αλλά τώρα δεν είναι αυτό το θέμα μας! Στο κλίμα των ημερών, λοιπόν, πιστεύω πως θα ήταν απαραίτητο να θεσπιστεί νόμος, που να απαγορεύει την άπειρη σπατάλη ωρών σε φωτογραφίες του παρελθόντος! Σε συνδυασμό, βέβαια, πάντα με το κατάλληλο καψουροτράγουδο για μουσική υπόκρουση! Είπαμε...κρατάμε τις φωτογραφίες, αν το θέλουμε, γιατί -όσο να πεις- μας θυμίζουν τις στιγμές που ζήσαμε! Προσοχή όμως! Τις καταχωνιάζουμε στα συρτάρια και δεν τις βγάζουμε στην επιφάνεια, παρά μόνο μετά από αρκετό καιρό (όχι δεν θεωρείται πολύς καιρός ο ένας μήνας)!
Μέσα λοιπόν σε όλα αυτά που πρέπει να αποφύγεις υπάρχει και κάτι, που επιβάλλεται να κάνεις! Και αυτό είναι υπομονή! Θα έρθει εκείνο το πολυπόθητο πρωινό, που θα ανοίξεις τα μάτια και θα συνειδητοποιήσεις ότι ο κίνδυνος υποτροπιασμού είναι πια μακριά. Αν, τέλος πάντων, είσαι τέρας αναισθησίας ή ανήκεις στους τυχερούς που επέλεξαν το
χωρισμό, αγνόησε τις συμβουλές μου και βγες έξω να γιορτάσεις την ελευθερία σου. Όπως και να έχουν όμως τα πράγματα, δεν ξεχνάμε ποτέ ότι όλα γίνονται για κάποιο λόγο και ότι κερδίζουμε εμπειρίες από κάθε τι που συμβαίνει στη ζωή μας...ευχάριστο ή δυσάρεστο.
