Απαγορεύονται τα φακελάκια
- μέγεθος γραμματοσειράς μείωση του μεγέθους γραμματοσειράς
αύξηση μεγέθους γραμματοσειράς
Τετάρτη, 16 Νοεμβρίου 2011 22:16
Περπατώντας στους διαδρόμους ενός νοσοκομείου έπεσε το μάτι μου πάνω σε αυτό το αυτοκόλλητο.Εκείνη ακριβώς τη στιγμή μού ήρθαν στο μυαλό όλα αυτά που είχα ακούσει στους διαδρόμους και στους θαλάμους αυτού του νοσοκομείου τις τελευταίες μέρες. "Άμα του έδινες τα λεφτά πιο πριν, δε θα περίμενες 3 βδομάδες να μπεις στο χειρουργείο", "Η εγχείρηση ήταν δύσκολη, καλό θα είναι να δώσετε κάτι ακόμα", "Τι θες, να μην του δώσω και, όποτε τον ξαναχρειαστώ, να μη μου δώσει καμιά σημασία" και άλλα, τόσα πολλά που λίγο πολύ όλοι τα γνωρίζουμε. Φοβάσαι κυριολεκτικά να αρρωστήσεις σε αυτή τη χώρα. Εκτός του ότι οι υποδομές των νοσοκομείων είναι πάρα πολύ κακές, το προσωπικό ολιγάριθμο, δεν μπορείς να έχεις και εμπιστοσύνη σε ένα γιατρό που, αν δεν έχεις χρήματα να του δώσεις, δεν ξέρεις αν θα δώσει σημασία στο πρόβλημά σου.Υπάρχουν γιατροί που θα σου ζητήσουν χρήματα, όταν δεν κάνεις εσύ την κίνηση να τους δώσεις, γιατροί που δε θα σου ζητήσουν ανοιχτά αλλά θα δεχτούν το "φακελάκι" και - έχω τουλάχιστον την ελπίδα πως υπάρχουν- αυτοί που δε θα
δεχτούν ποτέ χρήματα, γιατί σίγουρα υπάρχουν και εξαιρέσεις.
Μέρες τριγυρνούσε στο μυαλό μου, πόσο τραγικά ειρωνικό ήταν αυτό το αυτοκόλλητο στο νοσοκομείο και πόσα λεφτά, αφορολόγητα φυσικά, έχουν πάρει οι γιατροί της Ελλάδας. Άρχισα να ψάχνω στο Internet διάφορα άρθρα για τα φακελάκια, έκανα πολλές συζητήσεις και έμαθα διάφορες ιστορίες. Σκέφτηκα να έπαιρνα συνέντευξη από κάποιο γιατρό ανώνυμα αλλά, επειδή κανείς δε θα δεχόταν, ζήτησα από τη φίλη μου Μυρτώ να μου πει τη δική της άποψη, μιας και οι δυο της γονείς είναι πολλά χρόνια γιατροί.
Όσα χρόνια γνωρίζω τη Μυρτώ, ήταν πάντα αντίθετη με τη δωροδοκία των γιατρών και, κάθε φορά που συζητούσαμε για τα φακελάκια, εξοργίζοταν. Το ίδιο έγινε και αυτή τη φορά, όταν της ζήτησα να πει την άποψή της. "Θα έλεγα πως η πράξη αυτή είναι αναισθησία και εκμετάλλευση της ανάγκης του άλλου, από την πλευρά των γιατρών. Προσωπικά εξοργίζομαι και μόνο στην ιδέα ότι ένας γιατρός αφήνει να εννοηθεί και θεωρεί αυτονόητο πως θα κάνει καλύτερα τη δουλειά του, αν πάρει φακελάκι. Καταρχάς, σε σχέση με άλλα επαγγέλματα στην Ελλάδα, ο γιατρός του δημοσίου λαμβάνει έναν ικανοποιητικό μισθό και δεν μπορώ να δικαιολογήσω τα φακελάκια με κανέναν τρόπο. 'Ελλειψη χρημάτων σοβαρή στη ζωή τους αποκλείεται να έχουν. Άρα, αφήνονται στην εγωιστική τους πλεονεξία. Εφόσον λαμβάνουν τους μισθούς τους κανονικά, θα έπρεπε να αντιμετωπίζουν κάθε ασθενή με τον ίδιο τρόπο. Το επάγγελμα του γιατρού είναι λειτούργημα και σε ένα ποσοστό το θεωρώ κοινωνικό έργο, εφόσον η υγεία είναι ένα κοινωνικό αγαθό που -θεωρητικά- παρέχεται σε όλους. Γι' αυτό τα φακελάκια τα θεωρώ εν ολίγοις γαιδουριά".
Τη ρώτησα, επίσης, αν νομίζει πως η δωροδοκία αυτή μπορεί να σταματήσει : "Ο λόγος που δε σταματάει όλο αυτό νομίζω ότι είναι επειδή οι ασθενείς συνεχίζουν να δίνουν φακελάκια. Θέλω να πω πως, αν κανείς δεν έδινε, αυτό θα σταματούσε.
Πρακτικά, δεν μπορείς να καταγγείλεις κάποιον, γιατί υποτίθεται πως η παρανομία ξεκινά από τον ασθενή που δίνει τα λεφτά.
Σκέψου, π.χ. έναν χειρουργό, που δίνει προτεραιότητα σε όσους τα σκάνε. Αν κανείς δεν τα έσκαγε, θα έδινε προτεραιότητα στα
επείγοντα απλώς. Είναι καταστάσεις που με εξοργίζουν και πιστεύω πως όλο αυτό θα έπρεπε να γίνει μαζικά, κάτι σαν κίνημα
μεταξύ ασθενών. Ένας γιατρός δε δουλεύει ποτέ μόνος του και, για να γίνει ένα χειρουργείο, χρειάζονται πολλοί γιατροί που
ανήκουν σε ένα σύστημα, σε κλινικές, σε τμήματα νοσοκομείου. Αν λοιπόν πας και ρωτήσεις, πότε θα χειρουργηθείς και σου πει σε 5 μήνες και επινοεί δυσκολίες, εγώ θα έκανα τα πάντα, ώστε να αποδειχθεί πως στην πραγματικότητα το πρόγραμμα δεν είναι τόσο φουλ. Αρχικα, θα ζήταγα να δω άλλον γιατρό, αν δε γινόταν, θα απευθυνόμουν στη γραμματεία της κλινικής ή του τμήματος, ώστε να ζητήσω να κανονίσω χειρουργείο. Αν έβλεπα πως το σύστημα κολλάει, θα έφθανα στο διοικητή του νοσκοκομείου.
Μιλάμε για δημόσια υπηρεσία. Ουσιαστικά, δεν έχουν δικαίωμα να σου κρύβουν στοιχεία. Εγώ αυτό θα έκανα, κοινώς θα έπαιζα το παιχνίδι της διαφάνειας."
Η Μυρτώ έχει βέβαια δίκιο, αλλά ποιος ασθενής θα έχει την υπομονή να κάνει όλες αυτές τις ενέργειες και πώς μπορεί να πειστεί πως θα βρει τελικά λύση στο πρόβλημά του. Σε όλη αυτή τη διαδικασία, πολύ φοβάμαι ότι θα 'ναι μόνος του, μιας και η αλληλεγγύη των Ελλήνων σε κάτι τέτοια θέματα είναι άγνωστη λέξη. Ακόμη και να θέλει να καταγγείλει έναν γιατρό βάσει νόμου, μάλλον τον μπελά του θα βρει. Η Δωροδοκία ή ο Χρηματισμός, σύμφωνα με τον ορισμό που δίνει η Βικιπαιδεία, αποτελεί κολάσιμη πράξη για τον Ελληνικό Ποινικό Κώδικα, είτε είναι ενεργητική (δίνω) είτε παθητική (παίρνω). Το άρθρο 235 γράφει: "Τιμωρείται με φυλάκιση, τουλάχιστον ενός έτους, ο υπάλληλος που απαιτεί ή δέχεται ή προσφέρεται να δεχθεί δώρα ή άλλα ανταλλάγματα, που δεν δικαιούται, ή την υπόσχεση τέτοιων δώρων ή ανταλλαγμάτων, για ενέργεια ή παράλειψή του, μελλοντική ή ήδη τελειωμένη, η οποία είναι αντίθετη στα καθήκοντά του ή ανάγεται στην υπηρεσία του" (Αντ.456,457,459 ΠΝ).
Το άρθρο 236 γράφει: "Με την ίδια ποινή του άρθρου 235 τιμωρείται όποιος δίνει, προσφέρει ή υπόσχεται τέτοια δώρα ή ανταλλάγματα. Η πράξη μένει ατιμώρητη αν αυτός, με δική του θέληση και πριν εξετασθεί οπωσδήποτε για την πράξη του, αναγγείλει στον εισαγγελέα πλημμελειοδικών ή σε οποιοδήποτε ανακριτικό υπάλληλο ή άλλη αρμόδια αρχή, εγχειρίζοντας έγγραφη αναφορά ή προφορικά, οπότε συντάσσεται σχετική έκθεση. Στην περίπτωση αυτή, το δώρο ή το αντάλλαγμα που τυχόν κατασχέθηκε ή έχει παραδοθεί στον ανακριτή αποδίδεται σ' αυτόν που
το έδωσε και δεν εφαρμόζεται στην περίπτωση αυτή η διάταξη του άρθρου 238" .
Επιπλέον, "Η τεκμηρίωση δωροδoκίας πρϋποθέτει, σύμφωνα με το άρθρο 236 του Ποινικού Κώδικα, ενημέρωση δικαστικής ή ανακριτικής αρχής. Πρακτικά, αυτό σημαίνει ότι ο πολίτης οφείλει να καταγγείλει το αίτημα χρηματισμού, να συνταχθεί έκθεση, να φωτοτυπηθούν τα χαρτονομίσματα και να συλληφθεί ο αποδέκτης με τα συγκεκριμένα χαρτονομίσματα επάνω του.
Κάθε άλλη μέθοδος δεν είναι νομικά αποδεκτή, και ιδίως, μετά το νόμο περί προστασίας προσωπικών δεδομένων, δεν είναι αποδεκτή η φωτογράφιση ούτε η βιντεοσκόπηση[...]. Πάντα η ποινή ήταν εξαγοράσιμη, ουδείς ποτέ έχει οδηγηθεί στις φυλακές και απλώς απολύονταν από την υπηρεσία τους, και συνέχιζαν να εργάζονται στον ιδιωτικό τομέα.
Υπήρχαν και αρκετές περιπτώσεις αθώωσης στο Εφετείο και επιστροφής στην υπηρεσία. Επομένως, το δίκιο του ο ασθενής μέσω δικαιοσύνης να το βρει ας το ξεχάσει.
Τέλος, τη ρώτησα, αν γνωρίζει κατά πόσο οι γονείς της έχουν δεχτεί φακελάκι και αν κάποιος φίλος της ποτέ τής έχει πει ότι οι γονείς της δωροδοκούνται, και μου απάντησε: "Δεν έχω ρωτήσει στα ίσια, αλλά έχουμε πάρα πολλές φορές συζητήσει και μου έχουν πει περιστατικά που ασθενείς πάνε να τους δώσουν λεφτά και τους διώχνουν. Είχε πάει μια φορά κάποιος με ένα πεντακοσάευρο και ο πατέρας μου του έκανε χοντρό σκηνικό και στο τέλος του είπε: "ας μας κεράσετε ένα κουτί γλυκά". Κι αυτός πήγε και του πήρε γλυκά την άλλη μέρα. Μια φορά, όταν είχαμε πρωτομετακομίσει και επειδήείχαμε μεγάλο σπίτι, ήρθε ένας φίλος μου και μου είπε: "πωπω, πόσα φακελάκια έχουν πάρει οι δικοί σου;", γεγονός που με εξόργισε, γιατί εγώ ξέρω πως από τα 30 μέχρι τα 50 τους μάζευαν λεφτά και, στην τελική, για να αγοράσεις ένα σπίτι μπορείς να έχει και άλλους πόρους εκτός από τα χρήματα της δουλειάς σου".
Οι γονείς της Μυρτούς αποτελούν λαμπρή εξαίρεση στο σύστημα των γιατρών της Ελλάδας. Σίγουρα
θα υπάρχουν και άλλοι, αλλά όχι πολλοί. Όσες φορές μου έχει τύχει δικός μου άνθρωπος να κάνει κάποια επέμβαση, ήταν σχεδόν αυτονόητο πως ο γιατρός θα έπρεπε να χρηματιστεί.
θα υπάρχουν και άλλοι, αλλά όχι πολλοί. Όσες φορές μου έχει τύχει δικός μου άνθρωπος να κάνει κάποια επέμβαση, ήταν σχεδόν αυτονόητο πως ο γιατρός θα έπρεπε να χρηματιστεί.Καμία από αυτές τις φορές δε συμφώνησα με τα φακελάκια, όμως κατανοούσα την αγωνία τους και το φόβο που ένιωθαν για την αντιμετώπιση από τους γιατρούς. Είναι από αυτά τα θέματα που ποτέ δε θα βρεις, τελικά, άκρη.
Γράφοντας λοιπόν αυτό το κείμενο, συνειδητοποίησα πως στην Ελλάδα του σήμερα η μεγαλύτερη ευθύνη για όλα αυτά που συμβαίνουν βρίσκεται στους πολίτες της χώρας. Είναι πολύ εύκολο να βγαίνουμε στους δρόμους και να διαμαρτυρόμαστε για κάποιους τρίτους, αλλά πόσοι από τους διαμαρτυρόμενους βοήθησαν να καλυτερεύσει η κατάσταση αυτή;
Δε χρειάζεται να σου αυξηθεί ο μισθός ή να μειωθεί το Φ.Π.Α. για να αλλάξεις τον εαυτό σου προς το καλύτερο, ούτε για να δείξεις σεβασμό προς το διπλανό σου.
Μήπως εσύ, που λες πως θα χυθεί αίμα στην απεργία των γιατρών, επειδή σου μειώνουν το μισθό, είσαι ο ίδιος που θα ζητήσεις από έναν καρκινοπαθή φακελάκι για να κάνει πιο σύντομα τις χημειοθεραπείες του;
Και πόση ανθρωπιά μπορεί να έχει αυτή η πράξη, κύριε γιατρέ;
Τελευταία τροποποίηση στις Παρασκευή, 22 Μαρτίου 2013 13:00
Τελευταία άρθρα από τον/την Ειρήνη Γκουσέτη
Προσθήκη νέου σχολίου