Απάντησε, αντιδήμαρχε, πού είναι η δημοτική αστυνομία όταν τη χρειαζόμαστε, παρκάρουν σε πεζοδρόμια, παρκάρουν όπου βρουν, δημοτικέ αστυνόμε, είσαι εδώ; Λαϊκή συνέλευση κάνουμε τώρα ή Συνέλευση ΚΑΠΗ, αυτοί ενδιαφέρονται αγαπούλα αυτοί ήρθανε, τι θέλεις τώρα; κάνουμε ό,τι μπορούμε, τρέχουμε συνεχώς, τα λεφτά είναι λιγότερα, οι εργαζόμενοι δεν επαρκούν, ο Καλλικράτης αγαπητοί μου, τι να σας πω, αχ βρε Καλλικράτη παλικάρι μου.
Τα καπάκια, όταν αδειάζουν τους κάδους, μετά, γιατί δεν κλείνουν τα καπάκια; ποιοι; Εγώ παππούς ασπρομάλλης τα κλείνω, εγώ κάθε πρωί που δεν γερνάω πριν της ώρας μου, υπάρχουν επόπτες να τους επιβλέπουν; από τα δικά μας λεφτά πληρώνονται, να δουλεύουν και όχι να λουφάρουν, πες μας υπάρχουν επόπτες; Τους επόπτες ποιος τους ελέγχει; απάντησε αντιδήμαρχε, δεν αλλάζουν εύκολα οι νοοτροπίες, όμως θα τις αλλάξουμε, γιατί, αντιδήμαρχε, γιατί δεν κλείνουν τα καπάκια των κάδων; το ξεχνάνε; τα κλείνουν καλέ οι άνθρωποι, αλλά είναι κάτι γκα γκα γείτονες που τ' αφήνουν ανοιχτά όταν πετάνε τα σκουπίδια τους και τελευταία έχετε δει αυτούς που ψάχνουν μες τους κάδους; ε, κι αυτοί ανοιχτά τ'αφήνουν.
Ο δήμαρχός μας είναι πράξεις και όχι λόγια, και δεν αυτοδιαφημίζεται, να σκεφτείτε δεν επέτρεψε να τον βγάλουν ούτε μία φωτογραφία όταν με την κίτρινη στολή του μάζεψε κι αυτός σκουπίδια, μετά την απεργία μάζεψε κι αυτός σκουπίδια, δυο δρομολόγια έκανε παρακαλώ και καμιά φωτογραφία, γερνάω σου λέω πριν της ώρας μου, τους κάδους όμως γιατί δεν τους πλύνατε; ένα μόνο μηχάνημα έχουμε, τι να πρωτοπρολάβουμε, λεφτά, λεφτά εδώ δεν υπάρχουν, τα μαζεύουνε οι Γερμανοί, τα φυλάνε οι Ελβετοί, τα αγοράζουν οι Κινέζοι, τα τρώνε αυτοί που μας τα κλέψανε, ναι κάνουμε ό,τι μπορούμε, μετά την απεργία των εργατών καθαριότητας μαζέψαμε τα σκουπίδια σε χρόνο ρεκόρ, γερνάω αντιδήμαρχε; ο Καραϊσκάκης προσεύχεται, ο Καραϊσκάκης μάχεται, σαν σκυλί στ’ αμπέλι τον φάγανε, τα λεφτά της πρόνοιας θα τα πάρουμε; πότε; τα ζητάμε από τον Περιφερειάρχη αγαπητέ μου, πες κι εσύ γιαγιά, να το ψάξετε το θέμα κ.Δήμαρχε, θα το ξέρετε κι εσείς βεβαίως πως αυτό το βοήθημα της πρόνοιας το παίρνουν αρκετοί που δεν το δικαιούνται και δεν το παίρνουν άλλοι που το έχουν πραγματικά ανάγκη, why ? που λέει και η εγγονή μου.
Θα το ψάξουμε γιαγιά, θα το διορθώσουμε, όλα θα τα φτιάξουμε, τρέχουμε, τρέχουμε συνεχώς σαν τον Βέγγο, τρέχουμε αλλά δεν γίνονται όλα εδώ και τώρα, σε δέκα μήνες που είμαστε στο Δήμο πολλά κάναμε και θα δείτε πως θα κάνουμε πολλά περισσότερα, γιατί δίνουμε τον καλύτερο εαυτό μας, που; πού θα βρω το δίκιο μου, μου βάζουν περισσότερα τετραγωνικά στους λογαριασμούς της ΔΕΗ, με στέλνουν από τη ΔΕΗ στο Δήμο, και αυτός στην Εφορία και πάλι πίσω στο Δήμο, πού θα βρω το δίκιο μου, ποιον να σκοτώσω; κύριέ μου υπάρχει και Συμπαραστάτης του Δημότη, πήγατε; Όχι; Να πάτε πάραυτα.
Φωνές, κραυγές, πλημμυρίσαμε στα σκατά, μπαίνουν από τους τοίχους των σπιτιών μας, Πλημμυρίζουν τα υπόγεια, εδώ από κάτω μένουμε, τι θα γίνει επιτέλους, γυρίζω από τη δουλειά μου κουρασμένη και μαζεύω σκατά, δεν είναι του Δήμου ευθύνη αυτό κυρίες μου, της ΕΥΔΑΠ είναι, σπάνε οι αγωγοί της αποχέτευσης, ζωή είναι αυτή; Εδώ και μήνες σπάνε, μας γερνάνε, δήμαρχε, δήμαρχε είσαι εδώ; θα σας βοηθήσουμε, είμαστε μαζί σας, τα καπάκια γιατί δεν τα κλείνουν;
Τα σκουπίδια στο Σχιστό ποιος θα τα μαζέψει; πότε; η είσοδος της πόλης μας, τόσα χρόνια αυτή η ασχήμια στην είσοδο της πόλης μας και τίποτα, κανείς δεν νοιάζεται; κανείς δεν ενδιαφέρεται; μπαίνεις στην πόλη και δεξιά κι αριστερά μόνο μπάζα, πήγαμε και τα μαζέψαμε, και το παζάρι καλό, έχει του Θεού την ευλογία, αλλά τι τρέχει με τους αθίγγανους εκεί; έχουν δικό τους κράτος; πές μας, οι αθίγγανοι έχουν δικούς τους νόμους; Τα σκουπίδια ποιοι τα πετάνε, γιατί κανείς χρόνια δεν τα μαζεύει; Δεν είναι δικιά μας ευθύνη, στο Υπουργείο ανήκει η λεωφόρος Σχιστού, αλλά εγώ, ο Δήμος, πήγαμε και τα μαζέψαμε και θα ξαναπάμε, δήμαρχε θα έρθουμε κι εμείς μαζί σας να τα μαζέψουμε, εθελοντές, κανονικοί εθελοντές, όχι σαν τους άλλους τους γιαλαντζί, ξέρετε εσείς;
Χριστέ μου, τι θα γίνει με τους πυλώνες της ΔΕΗ, όλοι το ξέρουν πως είναι επικίνδυνοι για την υγεία των παιδιών μας, ενδιαφέρεται κανείς; απάντησε, δήμαρχε, εγώ, η Δημ.Αρχή τους ζητήσαμε να υπογειοποιήσουν όλους τους πυλώνες υψηλής στάθμης, το συζητάμε, θα τους υποχρεώσουμε, οι εκπομπές τους είναι μέσα στα Ευρωπαϊκά όρια, για τα παιδιά όμως άλλα είναι τα όρια ασφαλείας, μαντάμ θα μιλήσετε κι εσείς όμως σας παρακαλώ μη διακόπτετε τον κ. Δήμαρχο, είναι και πολύ χιπ-χοπ κ.πρόεδρε, έχει την ορμή του, την αγωνιστικότητά του να πούμε; αλλά και απεραντολογεί κ.πρόεδρε, είσαι χιπ-χοπ ανερμάτιστε Δήμαρχε το ξέρετε πως υπάρχουν και τελείες; υπάρχει και μία παρατημένη πολυθρόνα στο πεζοδρόμιο της σήραγγας που βγαίνει από την παραλιακή στο Σχιστό, γιατί δεν τη μαζεύετε, πήρατε το 1567; να το πάρετε now, τρέχουμε συνεχώς, θα προλάβουμε;
Τρέχουμε και για έργα ανάπτυξης, μεγάλη ανεργία στην περιοχή μας 50% έφτασε,δράματα, λεφτά δεν υπάρχουν, οι εργαζόμενοι στον Δήμο δεν επαρκούν, φόροι, περικοπές, εφεδρείες, απολύσεις, Καλλικράτης, είμαστε μεγάλος Δήμος, ό,τι μπορούμε κάνουμε, σχεδιάζουμε, μιλάμε, κτυπάμε πόρτες, επιχειρηματολογούμε,κάνουμε υπομνήματα, κτυπάμε το χέρι μας στο τραπέζι,το κεφάλι μας στον τοίχο, θα μάθουν να μας υπολογίζουν, ο ΟΛΠ μας έχει αποκλείσει από τη θάλασσα, η Ανώνυμη Εταιρεία ΟΛΠ με τα εκατομμύρια κέρδη και δεν δίνει δεκάρα τσακιστή στο Δήμο μας, τα ζητάμε, θα τα πάρουμε, την παρατημένη πολυθρόνα εδώ και μήνες κανείς δεν τη βλέπει; γιατί δεν τη μαζεύετε; τα κλαδιά από τα δένδρα που κλαδέψατε, γιατί τα παρατήσατε; κρίση, υπάρχει μεγάλη κρίση, δήμαρχε, γερνάμε, ο Καραϊσκάκης δε γέρασε, πυροβολήθηκε πισώπλατα, άραγε τι ζητούσε απ'το Θεό του στις προσευχές του;
Μιλήστε, μιλήστε κι εσείς κύριε με το ωραίο σακάκι με το φίνο μουστάκι, έχω δυο απορίες κ.πρόεδρε, σας εκλέξαμε; και η δεύτερη, ποια ήταν αυτή η εταιρεία που έσκαψε τους δρόμους για να περάσει ίνες; γιατί αφήσανε ξεσκέπαστα τα χαντάκια και δεν πήρανε μέτρα ασφαλείας; από θαύμα δε θρηνήσαμε νεκρούς, απάντησε αντιδήμαρχε, τ’ άκουσες; από θαύμα δε θρηνήσαμε, τους κάναμε μήνυση, κύριε, τους πάμε στα δικαστήρια, ναι καλά κάνατε, αλλά εγώ σας ρωτάω από πριν γιατί δεν τους ελέγχατε; τους κάναμε μήνυση σας είπα, να μας φωνάξετε κι εμάς, κε αντιδήμαρχε, ως μάρτυρες στη δίκη, την αόρατη πολυθρόνα ποιος θα τη μαζέψει;
Οι νέοι πού ’ναι, έχει νέους, μεσόκοπους αυτή η πόλη; πού είναι σήμερα; μόνο τα σιντριβάνια ξέρουν να βουλώνουνε ; αυτή η πόλη έχει λεφτάδες χουβαρντάδες, έχει αντιμνημονιακούς; θυμόσοφους πατριώτες έχει; κοσμοπολίτες φιλόσοφους; πού είναι οι όμορφοι μηχανόβιοι, οι λάγνες περιπτερούδες, πού είναι οι θρύλε θεέ μου; Οι άλλοι, που ξέρουν να μιλούν και να πιστεύουν γιατί δεν είναι εδώ; μήπως τους μάγεψαν οι χιονάτες κοκκινομάλλες; Οι καιροσκόποι της αγοράς, του κράτους οι συγκαμένοι, οι με σφιγμένα τα δόντια άνεργες, οι ξεσηκωμένοι Αιγύπτιοι που είναι; Οι μορφωμένοι, πού στο διάολο έχουν χαθεί οι μορφωμένοι, τι κάνουν, μορφώνονται κι άλλο; Οι καχύποπτοι που πιάνουν πουλιά στον αέρα, τα ζόμπι του internet cafe; Ονειρεύεται πια κανείς σ'αυτήν την πόλη; Ογδόντα νοματαίοι παρόντες, με μέσο όρο ηλικίας 60 συν, λένε τα παράπονά τους και καλά κάνουνε, όλοι οι άλλοι Ο.Κ; Οι μάνες με τα τρία παιδιά Ο.Κ; Οι εκκλησιαστικοί κύκλοι Ο.Κ; Η πιο καλή γκαρσόνα Ο.Κ; Ο κουστουμαρισμένος τραπεζικός Ο.Κ; Το λαμόγιο με το γιώτ Ο.Κ; Ο υπεύθυνος δημοσίων σχέσεων που μοσχομυρίζει Ο.Κ; Εσύ που κοιτάς στο άπειρο γλυκά Ο.Κ; Η άλλη μάνα υπομονή στην ουρά του συσσίτιου Ο.Κ ; Κι εγώ, εγώ γιατί όχι Ο.Κ;
Πού ’ναι ο εν ανάγκη Ιορδάνης, πού ’σαι, βρε Ιορδάνη; Εδώ πνιγόμαστε, ρε φίλε, και συ μου λες να αφήσω το γάμο (μαύρος γάμος δηλαδή) και να τρέχω για πουρνάρια; Εδώ έχει πάρει φωτιά ο κώλος μας, δε βλέπεις, δεν ακούς; Μας ζητάνε να υπογράψουμε ότι θα καταργήσουμε την Πολιτική στη χώρα μας για όσα χρόνια χρωστάμε, και θα κάνουμε αυτά που αυτοί θέλουν, θέλουν τα λεφτά τους πίσω αγαπητέ μου, και για να τα πάρουν η «Σαλώμη» ζητάει την κεφαλή μας επί πίνακι και σ’ αυτόν τον τόπο οι Ηρώδηδες περισσεύουνε, αλλά κι εκεί πάνω στο βορρά αδελφέ μου δεν καταλαβαίνω τι γίνεται, κινδυνεύουμε όλοι; με νοιώθω μια τρύπα στο νερό, ανορεξία έχω για όλα, πες μου κάτι αισιόδοξο, μα τόσο δύσκολο είναι να κλείνουν τα καπάκια; και τι πειράζει αν μένουνε ορθάνοιχτα; Την πολυθρόνα ποιος την άφησε εκεί; τις προάλλες είδα μια γάτα βασίλισσα αραχτή πάνω της. Άσχετο: δημοτικός έλεγχος Δήμαρχε γίνεται; δεν προλαβαίνουμε αφού τρέχουμε συνεχώς, το παλεύουμε όσο μπορούμε, αφού κάνουμε το καλύτερο δυνατόν, γιατί να γίνει;
Δήμαρχε, εσύ γερνάς; Δήμαρχε μας γερνάτε, χρόνια τώρα, μας πουλάτε φύκια, ποιοι; σε ποιούς; Το βράδυ ξανάνιωσα, για λίγο. Για δευτερόλεπτα έγινα ένα με τη βολίδα του Φετφατζίδη. Καρφώθηκα και ξετίναξα τα δίχτυα. Κι έφυγε από μέσα μου η μαυρίλα.Τόσο απλά. Και την άλλη μέρα replay με το τελευταίο τρίποντο του Διαμαντίδη.
Να συζητήσουμε τι;
Αν μπορούμε να κάνουμε κάτι για να μην εκφυλιστούν εντελώς αυτές οι «Λαϊκές Συνελεύσεις» σε ένα προπαγανδιστικό μηχανισμό της όποιας Δημοτικής Αρχής που τις οργανώνει;
Γιατί αγαπητέ μου Σωκράτη, εσύ πιστεύεις πως είναι δυνατόν να γίνουν κάτι άλλο, πιο ενδιαφέρον πιο ουσιαστικό;
Δεν ξέρω, αλλά πιστεύω πως πρέπει να το δοκιμάσουμε, να δοκιμαστούμε. Ποιοι; Όλοι όσοι ενδιαφερόμαστε. Από τον δήμαρχο μέχρι και τον πιο κακοπροαίρετο της αντιπολίτευσης. Από την πιο ξινή νοικοκυρά μέχρι τον εξτρέμ νέο. Από το φιλόδοξο κορτσούδη, μέχρι τον καλόκαρδο φοροφυγά. Όλοι όσοι νομίζουν πως κάτι καλό για τη κοινή ζωή μπορεί να γίνει μέσα από την Τοπ.Αυτοδιοίκηση. Εντάξει,το ψάρι από το κεφάλι βρωμάει, αλλά μήπως τώρα είναι ευκαιρία να ξεκινήσουμε από τα κάτω, να αρχίσουμε απ'την αρχή να αρχίσουμε να καταλαβαίνουμε τι στο διάολο γίνεται μπροστά στα μάτια μας, να αρχίσουμε να τους ελέγχουμε; Λέω μήπως;
Το πιο πιθανό φίλτατε Σωκράτη είναι πως, αν συνεχίσουν να τις κάνουν έτσι ακριβώς για ένα δυο χρονάκια ακόμα, αυτές οι συγκεντρώσεις παραπονεμένων συνδημοτών μας, θα αποτελέσουν τις ιδανικές εκδηλώσεις για να μελετήσει ο ερευνητής του μέλλοντος πώς με δημοκρατικές διαδικασίες και με δικά μας λεφτά, το ασήμαντο εξαφανίζει το σημαντικό, τα μικρά θετικά κρύβουν τα αρνητικά.
Όμως πες μου, δε συμφωνείς κι εσύ πως είναι πολύ σημαντικό να συζητούν κατά τακτά διαστήματα οι εκλεγμένοι εκπρόσωποί μας με εμάς; Και εμείς - οι ολίγον καταθλιπτικοί, οι ολίγον εμμονιακοί - μεταξύ μας;
Ναι, Σωκράτη, δίκαιο έχεις. Να σε ρωτήσω κι εγώ μήπως ξέρεις κάτι που δεν έχω καταλάβει; Λοιπόν, η αντιπολίτευση δε συμμετέχει σε αυτές τις Λαϊκές Συνελεύσεις γιατί δε θέλει ή γιατί της το απαγορεύει η Δημ.Αρχή;
Δεν ξέρω, θα ρωτήσω να μάθω. Εμείς στο θέμα μας, συνεχίζω. Και δεν είναι μια πρώτη πολύ καλή κίνηση, ρωτάω, αυτές οι 9 συγκεντρώσεις που με ευθύνη της τωρινής Δημοτικής Αρχής πραγματοποιήθηκαν τον Μάρτιο και επαναλαμβάνονται και τώρα; Ναι είναι. Το θέμα όμως είναι πως ο κόσμος διαισθάνεται ότι, ακόμα και σε τοπικό επίπεδο, άλλα είναι και αλλού παίζονται τα χοντρά παιχνίδια. Άλλοι, και όχι αυτός, παίρνουν τις αποφάσεις για τα σημαντικά θέματα. Εντάξει, και τα μικρά έχουν τη σημασία τους για τη γειτονιά και τη συνοικία, για την ποιότητα στην καθημερινή μας ζωή. Αλλά όλα αυτά, μια Ευρωπαϊκού τύπου Δημοτική Αρχή οφείλει να τα κάνει από μόνη της. Και στην Ευρώπη τα κάνει. Και πολλά περισσότερα, που εδώ εμείς ούτε στα όνειρά μας…
Αν, για παράδειγμα αγαπητέ μου, οι δημοτικοί σύμβουλοι γύριζαν και μύριζαν την πόλη αντί να χάνονται στα γραφεία και στους διαδρόμους φλυαρώντας ακατάπαυστα στα κινητά τους, είναι δυνατόν να μη έβλεπαν τα έργα που πρέπει να γίνουν, τα προβλήματα που πρέπει να λυθούν, είναι δυνατόν να μην έπαιρναν είδηση τι δεν πάει καλά, τι λείπει, τι είναι απαραίτητο να αλλάξει; Θα έπαιρναν είδηση. Εγώ όμως Σωκράτη πιστεύω, πως πέρα από αυτό που λες, με ένα καλά οργανωμένο γραφείο παραπόνων, επανδρωμένο με ανθρώπους ξύπνιους, ευαίσθητους και αφοσιωμένους στην αποστολή τους και με τη βοήθεια του Συμπαραστάτη του Δημότη, αυτού του είδους η θεματική των Λαϊκών Συνελεύσεων θα πήγαινε περίπατο. Κάνω λάθος;
Όχι. Άρα συμφωνούμε, πως αν θέλουμε την ουσιαστική συμμετοχή του κόσμου, τη ζητάμε στα σημαντικά θέματα. Δίνουμε δηλαδή σε αυτές τις Συνελεύσεις – που σημειωτέον θα πρέπει να έχουν οργανωθεί από πριν πολύ καλά, με διαθέσιμα όλα τα στοιχεία και τις πληροφορίες που αφορούν το Δήμο – τη δυνατότητα να καταλάβει, το χρόνο να σκεφτεί και να συζητήσει ώστε να μπορεί και να προτείνει και να κρίνει και τη Δημ.Αρχή και την Αντιπολίτευση. Στην προοπτική μιας τέτοιας αντίληψης – γιατί αυτές οι επιλογές θέλουν πολλή δουλειά και χρόνο και προπάντων πίστη από τους συμμετέχοντες για να υλοποιηθούν - θα είναι υποχρεωμένος ο Δήμος να δέχεται τις αποφάσεις αυτών των Συνελεύσεων και την κάθε επόμενη φορά να λογοδοτεί σ’ αυτές. Και το πιο βασικό, θα μπορούν οι Συνελεύσεις αυτές να θέτουν και να συζητούν ζητήματα, να ιεραρχούν προτεραιότητες, να καταθέτουν ιδέες και προτάσεις, να σχεδιάζουν το μέλλον της πόλης. Με λίγα λόγια, να έχουν - να έχουμε - αποφασιστικό ρόλο για τα μεγάλα και σημαντικά θέματα του Δήμου μας, Για όλα. Και όχι να κλείνουμε τα μάτια για τα ζητήματα διαφθοράς, πελατειακών σχέσεων, σπατάλης, κακοδιαχείρισης, γιατί σε αυτά από τις παρατάξεις μη περιμένεις αφού όλες, λίγο ή πολύ, έχουν παραλερωμένη τη φωλιά τους. Τι λες Κώτσο, συμφωνείς;
Ναι, Σωκράτη, γιατί να διαφωνήσω, μήπως έχω κάτι να κερδίσω; Ιδιαίτερα Κώτσο στις μέρες μας, που οι περισσότεροι δικαίως δεν εμπιστευόμαστε την πλειονότητα των πολιτικών, αυτή η καλλιέργεια μιας δυνατότητας συμμετοχής στα κοινά είναι αναγκαία. Αναγκαία και για τη σχέση μας με την κοινωνία, αλλά και για να ελπίζουμε πως ίσως μέσα από αυτήν ξεκινήσει μια άλλη πορεία, την ευθύνη της οποίας πώς αλλιώς θα αναλάβουμε; Μόνο ψηφίζοντας;
Εντάξει, όλοι κάτι έχουμε ακούσει για την Άμεση Δημοκρατία που εφαρμόστηκε προπάντων στην αρχαία Αθήνα. Πριν παρακμάσει κι αυτή, έκανε «παπάδες», που μέχρι και σήμερα αποτελούν Το Παράδειγμα. Ένα άλλο δυνατό Παράδειγμα στις μέρες μας είναι αυτό του Πόρτο Αλέγκρε, στη Βραζιλία. Εκεί λοιπόν, στο Χαρούμενο Λιμάνι, μια πόλη 1,5 εκατομμυρίων, άνθρωποι και φορείς υλοποίησαν την ιδέα της συμμετοχής στα κοινά, μέσω μιας πρότασης που ονομάστηκε «Συμμετοχικός Προϋπολογισμός».
Ο Συμμετοχικός Προϋπολογισμός (ΣΠ) αποτελεί μια διαδικασία συμμετοχής των πολιτών στη λήψη αποφάσεων που σχετίζονται με τους στόχους και την κατανομή των δημοσίων επενδύσεων σε τοπικό επίπεδο. Πρόκειται για μια συμμετοχική διαδικασία διαβούλευσης που αφορά τις προτάσεις του Προϋπολογισμού (σε επίπεδο δημοτικών διαμερισμάτων, δήμων, επαρχιών και περιφερειών, αλλά ακόμα και στο πλαίσιο μιας δημοτικής επιχείρησης), η οποία αναπτύσσεται καθ' όλη τη διάρκεια του έτους, με στόχο να καταρτιστεί μια πρόταση Προϋπολογισμού για το επόμενο έτος διαχείρισης, που θα έχει ως βάση τα αιτήματα των πολιτών. Ο ΣΠ χαρακτηρίζεται από ένα αυστηρό χρονοδιάγραμμα, που διακρίνεται σε διάφορες φάσεις. Από το 1989 ξεκίνησε δειλά δειλά να καλλιεργείται αυτή η αντίληψη και σιγά σιγά εξαπλώθηκε και εφαρμόστηκε σε διάφορες παραλλαγές σε πάνω από 500 πόλεις της Ν. Αμερικής. Τα αποτελέσματα για αρκετά χρόνια ήταν άκρως ικανοποιητικά.*
Αυτό, Κώτσο, σου το ανέφερα ως ένα παράδειγμα που δείχνει πως όταν τα πράγματα παρασφίγγουν και υπάρχει διάθεση συμμετοχής από τη μεριά του κόσμου και των τοπικών παραγόντων, τότε πολλά μπορούν να επινοηθούν και να δοκιμαστούν προς όφελός της κοινωνίας. Χιλιάδες χρόνια τώρα, έτσι κάνουν οι άνθρωποι που κάτι τους τρώει. Πειραματίζονται για να βρουν λύσεις στα προβλήματά τους, βγαίνουν από το καβούκι τους για να συναντηθούν με άλλους ανθρώπους μέσα στην κοινωνία, γνωρίζοντας πως αυτό θα τους φέρει και λύπη και φθορά αλλά και και χαρές, μικρές και μεγάλες.
Φυσικά πάντα πολλά είναι τα καινούργια πράγματα που μπορούν να γίνουν, και από όλα αυτά εμείς επιλέγουμε εκείνα κι εκείνους που θέλουν να τα εφαρμόσουν, μαζί με τον κόσμο και για τον κόσμο. Έτσι δεν είναι; Να λοιπόν, παρόλο που δεν μ’ αρέσει, τελείωσα με ένα τσιτάτο. Παίζουν όμως κάποια τσιτάτα, ρε Κώτσο, που είναι τόσο δυνατά και είναι αδύνατον να τα αποφύγεις όταν είσαι σε κατάσταση σύγχυσης και αδυναμίας.
Κώτσο, πού ’σαι ρε Κώτσο; Αθηννάάαα, μήπως είδες τον Κώστα;
Τώωωρα, έφυγε καλέ ο άνθρωπος, είχε δουλειές να κάνει, όχι σαν κι εσένα.... Λόγια, λόγια….και διαλέξεις, η πάρλα του αιώνα Παναγιά μου. Πόσο του αρέσει αυτού του ανθρώπου να αγορεύει...Άααντε σήκω, έτοιμο είναι το φαΐ.
*Από ομιλία του Τ.Αλεγκρέτι.
Η τελευταία φωτό είναι όπως χρόνια μετά θα ονειρευτεί το Πόρτο Αλλέγκρε τον εαυτό του Βενετία, τότε που θα κρεμάσει δια παντός τα παπούτσια του ο Ροναλντίνιο, το λατρεμένο του τέκνο.
