Το STORY: Πολωνία υπό Γερμανική κατοχή. Η Άννα (Δανδουλάκη), διάσημη Πολωνέζα ηθοποιός, παντρεμένη με τον επίσης ηθοποιό Φρέντερικ (Χαϊκάλη), συνάπτει «ανάρμοστον σχέσιν» με νεαρό αντιστασιακό (Τσιμιτσέλης). Προσπαθώντας να τον σώσει από την Γκεστάπο συμπαρασύρει σε ένα κυκεώνα φαρσικών καταστάσεων τον άντρα της αλλά και όλους τους βασικούς ήρωες του έργου μέχρι το σουρεαλιστικό φινάλε που ανατρέπει πανηγυρικά την αληθοφάνεια των γεγονότων.
( + ):
Ακριβή παραγωγή με γρήγορους σχεδόν κινηματογραφικού ρυθμούς
Εισπράττεις ένα σεβασμό προς το θεατή, ενώ η μουσική, γραμμένη από την Αφροδίτη Μάνου, σου μεταδίδει μια ευφρόσυνη διάθεση στο μεγαλύτερο μέρος της παράστασης.
Η υπόθεση έχει ανατροπές, δεν κουράζει, ενώ οι μεστές ερμηνείες του Χαϊκάλη, της Χριστίνας Τσάφου του Τάσου Κωστή και της Μαρίας Κανελλοπούλου κερδίζουν το βασικό στοίχημα της παράστασης: το γέλιο του θεατή.
( - ):
Το έργο διασκεύασαν και σκηνοθέτησαν ο Ρέππας με τον Παπαθανασίου. Και αυτό φαίνεται!!!
Κάποιες στιγμές (ειδικά στο δεύτερο μέρος) η αίσθηση του μέτρου χάνεται και η φινέτσα του πρωτότυπου κειμένου εκπίπτει σε χονδροειδή φαρσοκωμωδία, με εμφανής τάσεις να συνδεθεί οπωσδήποτε η Γερμανική βιαιότητα του έργου με την σύγχρονη επικαιρότητα. Ο κόσμος βέβαια ανταποκρίνεται σε αυτό το «παιχνίδι» και γελάει αρκετά και αβίαστα. Ίσως τελικά αυτό να είναι και το βασικό μέλημα του επιτυχημένου συγγραφικού διδύμου, που, στη σκηνοθετική του γραμμή, επιτρέπει στους ηθοποιούς κάποιες ερμηνευτικές φόρμες λίγο γραφικές με στόχο και πάλι το εύκολο γέλιο.
Η Κάτια Δανδουλάκη στο ρόλο της Πολωνέζας ντίβας πείθει ως φιγούρα με την εξαιρετική της φινέτσα, αλλά, κατά τ’ άλλα, μάλλον «διεκπεραιωτική» μου φάνηκε προσωπικά η ερμηνεία της με σποραδικές καλές στιγμές.
Συμπέρασμα: Εντάξει μωρέ… τα λεφτά σου δε τα κλαις σε καμία περίπτωση. Βλέπεις μια αξιοπρεπή δουλειά. Αποφορτίζεσαι από την ένταση και την ανασφάλεια των ημερών. Σκάει και ο πικραμένος χείλης!! Μην είμεθα και πλεονέκται!!!
