Σταγόνα ( Αρχείο 2011-2012 ) -

Κανονίσαμε με 3 παιδιά από το 1ο Λύκειο Κερατσινίου, να μιλήσουμε για τα γεγονότα που συνέβησαν, αλλά κυριότερα να τους δοθεί ένα βήμα για να μιλήσουν. Η Εύη Μικέλη, ο Μάνος Βοστάνης και ο Νίκος Μπαλκάμος είναι μαθητές της Γ' Λυκείου και υποψήφιοι για τις φετινές Πανελλαδικές εξετάσεις. 12 χρόνια τώρα  νιώθουν στο πετσί τους τι σημαίνει ελληνικό σχολείο. Τα τελευταία χρόνια έχουν νιώσει και τι σημαίνει ελληνική κατάληψη!

Δημοσιογράφος: Εσείς ήσασταν υπέρ ή κατά της κατάληψης;

Όλοι: Υπέρ!

Δημοσιογράφος: Και πέρσι έγινε κατάληψη.

Εύη: Πέρσι ήταν διαφορετικά.

Μάνος: Γενικά, πάντα ψηφίζω υπέρ. Αλλά η κατάληψη στην οποία συμμετείχα στην Α' Λυκείου, με αυτήν της Β' και τη φετινή έχουν μεταξύ τους απίστευτες διαφορές. Μέχρι πέρσι, όλα τα παιδιά έρχονταν απλά για να περνάνε την ώρα τους ή άλλοι δεν έρχονταν καν. Φέτος είχαμε παιδιά, εκτός από εμάς τους τρείς, τα οποία ενδιαφέρονταν και ρωτούσαν αν θα κάνουμε καμία πορεία ή αν θα κάνουμε κάτι στο Υπουργείο Παιδείας ή στη Δευτεροβάθμια. Θέλαμε να δείξουμε ότι είμαστε κλειστά για κάποιον λόγο, όχι για να χάσουμε μάθημα.

Νίκος: Στην Α' Λυκείου κάναμε την κατάληψη προς το τέλος της χρονιάς. Στη Β' Λυκείου ξεκινήσαμε για μια μέρα με τον Γρηγορόπουλο, και το τραβήξαμε. Φέτος ήταν τελείως διαφορετικά. Συζητήθηκε το θέμα πιο πολύ. Και την επιστολή που γράψαμε, πήγαμε και τη μοιράσαμε. Υπήρχαν πολύ λίγα παιδιά που δεν ήξεραν γιατί κάναμε την κατάληψη. Αυτό το κερδίσαμε. Και επίσης πολλοί ενδιαφέρονταν πότε θα κάνουμε πορεία. Πήγαμε καμιά 30ρια άτομα στον Πειραιά, στα γραφεία της  Δευτεροβάθμιας όπου ήταν και πολλοί μαθητές από άλλα σχολεία, πήραμε μέρος στη μεγάλη πορεία που έγινε στην Αθήνα, όπως και στην πορεία που κάναμε στην παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου, αν και το Υπουργείο είχε πει τότε ότι όσα σχολεία είχαν κάνει κατάληψη να μην παρελάσουν.

Εύη: Πέρσι η κατάληψη είχε γίνει καθαρά μόνο και μόνο για να κλείσει το σχολείο. Οκ, υπήρχαν κάποια προβληματάκια, αλλά φέτος υπήρχε κίνητρο, προβλήματα σοβαρά. Δεν ήταν μόνο «κλείνω το σχολείο και οι υπόλοιποι δεν κάνουν τίποτα». Υπήρξε διάλογος με καθηγητές και γονείς για να κάνουμε κάτι παραπάνω. Αλλά, εγώ δεν ήμουν της άποψης ότι μπορούσε να κρατήσει κι άλλο. Ήταν μερικά παιδιά που ήξεραν ότι ναι μεν δεν γίνεται καλό μάθημα, όμως το χρειάζονταν. Οπότε καλά έκανε και τελείωσε εκεί.

Δημοσιογράφος: Πόσο διήρκεσε;

Μάνος: Γύρω στις δυόμιση βδομάδες. Δεν έχει σημασία τόσο το χρονικό διάστημα. Πέρσι γράφτηκε ένα ηλίθιο χαρτί με αιτήματα, που ανάμεσα στα άλλα έλεγε ότι δεν είχαμε κουρτίνες. Αν είναι δυνατόν! Λες και είχαμε μια ζωή όλα τ’ άλλα και μας έλειπαν οι κουρτίνες. Φέτος έμπαινες μέσα στην τάξη και έβλεπες τους καθηγητές με μια μιζέρια, κανείς να μην έχει όρεξη να κάνει μάθημα, σε ένα σχολείο που λειτουργούσε με φωτοτυπίες, ενώ κάποιοι δεν ήξεραν καν την ύλη.

Εύη: Φέτος υπήρχε συντονισμός ανάμεσα σε όλα τα σχολεία τουλάχιστον της περιοχής μας. Πέρσι είχαν έρθει σε ένα διάλειμμα και μου είπαν να βρω 5 αιτήματα για να κάνουμε κατάληψη. Τώρα ήταν πιο συγκεκριμένα τα αιτήματα και τα αντιλαμβανόμασταν όλοι. Για το σχολείο ως σχολείο, για την παιδεία, για μας και όχι για τις κουρτίνες.

Μάνος: Είχαμε καθαρά μαθητικά αιτήματα. Δεν έχουμε βιβλία, δεν ακούγεται η γνώμη μας, δεν μπορούμε να εκφραστούμε, μιλάνε μόνο οι διευθυντές, δεν μας υπολογίζουν, δεν μας ακούν. Τα αιτήματα αφορούσαν εμάς, το τι κάνει και το τι ζητάει η μαθητική κοινότητα. Κάποια στιγμή είδαμε ότι δεν γινόταν τίποτα και πήγαμε στο γραφείο, «φάγαμε» 3-4 διδακτικές ώρες  με τη διευθύντρια …..

Εύη: Είχε έρθει και  ο κύριος Καψοκόλης, ο Αντιδήμαρχος Παιδείας.

Μάνος: Είδαμε, τελικά, ότι δεν έβγαινε πουθενά και αποφασίσαμε να κάνουμε την κατάληψη για να βρούμε μια ευκαιρία να εκφραστούμε, όχι για να χάσουμε μάθημα. Πήγαμε σε μια πορεία στο Σύνταγμα και στη Δευτεροβάθμια, με άλλα σχολεία του Κερατσινίου … Είχαμε δράση.

Νίκος: Διαφωνώ με την Εύη. Το κρατήσαμε δυόμιση βδομάδες, αλλά αν είχαμε ακόμα υποστήριξη από παιδιά, γιατί οι περισσότεροι είχαν κουραστεί ή κάθονταν και κοιμόντουσαν, εγώ θα ήμουν μέσα να συνεχίσουμε. Είχαμε στήριξη από τους καθηγητές μας και τον σύλλογο γονέων, που μας βοήθησε να μοιράσουμε την επιστολή.

Δημοσιογράφος: Ήταν όλοι οι καθηγητές στο πλάι σας;

Νίκος: Οι περισσότεροι σίγουρα.

Μάνος: Είχαμε πολλούς που πραγματικά ήταν μαζί μας. Όταν κάναμε την πορεία πίσω από την ΟΛΜΕ, είχα μιλήσει με ένα φιλόλογό μας που μου είπε: ‘’κατεβείτε και εγώ θα είμαι μαζί σας’’, όπως και πολλοί άλλοι. Μας έλεγαν πως δεν είχαν να πουν κάτι παραπάνω, παρά μόνο ότι είχαμε δίκιο. Πέρσι, μας είπαν, πέρα από τις κατουρημένες τάξεις και τον μπάφο, κάναμε κατάληψη και τελικά δεν κερδίσαμε τίποτα. Φέτος όμως, δεν ήταν έτσι. Τελικά βέβαια ξαναμπήκαμε στις τάξεις και κάναμε μάθημα με μερικά μόνο βιβλία, ενώ η διευθύντρια μας είχε πει να ανοίξουμε το σχολείο γιατί είχαν έρθει όλα τα βιβλία.

Εύη: Και οι γονείς μας μάς στήριξαν. Κάναμε μαζί τους πολλές συζητήσεις και συμφωνήσαμε να κάνουμε κάτι. Απλά οι αντιρρήσεις τους ήταν στο ότι χάναμε μάθημα.

Νίκος: Τσακωθήκαμε και με μερικούς γονείς, κλασικά! Ο σύλλογος γονέων όμως μας στήριξε με την επιστολή, μας έδωσε λεφτά.

Δημοσιογράφος: Σας έδωσε λεφτά;

Μάνος: Ναι. Αρχικά είχαμε γράψει μια επιστολή που στο Internet ξεπέρασε τις 4.000 αναγνώσεις. Αλλά φτάσαμε σε σημείο να λέμε ότι «Οκ, το βλέπουμε εκεί, αλλά πρέπει να κάνουμε κάτι για να συντονίσουμε και άλλα σχολεία». Δώσαμε λοιπόν κάποιοι από 5 ευρώ, βγάλαμε γύρω στις 500 φωτοτυπίες και μετά ο σύλλογος μας έδωσε πίσω τα λεφτά. Είπαν πως καλά κάναμε ό,τι κάναμε αλλά δεν έπρεπε να επιβαρυνθούμε οικονομικά.

Εύη: Δεν ήταν σωστό να επιβαρυνθούν 4 παιδιά γι’ αυτόν τον λόγο.

Μάνος: Μετά, εμείς οι ίδιοι μοιράσαμε τις φωτοτυπίες στα σχολεία. Ήρθαν κάποιοι ως αντιπροσωπεία και συζητήσαμε, για να κανονίσουμε να κατεβαίνουμε σε πορείες.

Δημοσιογράφος: Σε πολλά σχολεία τίθεται θέμα αναξιότητας και κακής διαγωγής των καθηγητών. Εσείς, που είχατε και πολλούς καινούργιους καθηγητές, κινηθήκατε γύρω από αυτό;

Εύη: Ομολογώ πως στα μαθήματα κατεύθυνσης έχουμε τουλάχιστον 2 πολύ καλούς καθηγητές, που βοηθούν. Γενικότερα υπάρχουν καθηγητές που κάνουν κάτι ουσιαστικό. Όμως είναι και αυτοί που κάθε χρόνο, σε κάθε σχολείο, κυριολεκτικά «δεν υπάρχουν». Και στην  ποιότητα του μαθήματος που κάνουν, αλλά και όσον αφορά τη συμπεριφορά τους.

Μάνος: Εκτός από εκείνους τους παλιούς, τους οποίους ξέρεις κι εσύ, που έμπαιναν μέσα και έκαναν πραγματικό μάθημα και ήταν κοντά στα παιδιά, ήρθαν κι άλλοι που είναι το ίδιο. Εντάξει, υπάρχουν κι αυτοί που είναι ‘’αλλού’’, που δεν τους νοιάζει τίποτα, που δε μαθαίνεις τίποτα απ'αυτούς.

Νίκος: Παράδειγμα, στα Μαθηματικά κατεύθυνσης έχουμε έναν πολύ καλό καθηγητή. Όμως υπάρχουν και άλλοι, που μπαίνουν μέσα στην τάξη και αρχίζουν να φωνάζουν, να βρίζουν, ‘’θέλω να με τρέμετε’’, ενώ παράλληλα τρέμουν και οι ίδιοι από μόνοι τους. Να το παίζεις καθηγητής και να θες να σε τρέμουν … ότι τι και καλά;

Εύη: Κοίτα, να έκανε μάθημα, να πεις οκ, πάει στα κομμάτια, αν και με δυσκολία. Αλλά να μπαίνει, να μην κάνει μάθημα και να κατηγορεί τα παιδιά γι’ αυτό, θεωρώ ότι είναι η πλέον ακατάλληλη συμπεριφορά για καθηγητή.

Μάνος:Νομίζω ότι σε σχέση με πέρσι, η κατάσταση γενικά, όσον αφορά τους καθηγητές, είναι καλύτερη. Είναι πιο κοντά μας. Μπορείς να μιλήσεις μαζί τους, να συνεννοηθείς, να σε κατανοήσουν σε πολλά θέματα, όπως για παράδειγμα στο άγχος των Πανελληνίων.

Εύη: Και τα υπόλοιπα παιδιά έχουν την ίδια άποψη για τους καθηγητές με εμάς. Δεν λέμε μόνο εμείς, η τριάδα, ότι κάποιος κάνει καλό μάθημα και το νομίζουμε μόνο εμείς.

Νίκος: Πάντα κάποιοι καθηγητές υπάρχουν και είναι φανερό πως ξεχωρίζουν. Την ποιότητα του μαθήματός τους την καταλαβαίνουν ακόμα και ο πιο αδύναμος μαθητής.

Δημοσιογράφος: Για τους ‘’κακούς’’ καθηγητές έχετε θέσει κάποιο θέμα, όπως π.χ θέμα αλλαγής;

Νίκος: Όχι.

Μάνος: Σκέψου ότι μιλάμε για καθηγητές που ήρθαν φέτος. Άλλαξε η σύνθεση από πέρσι. Κάποιοι πήραν σύνταξη, κάποιοι πήγαν σε άλλα σχολεία και έχουν έρθει κάποιοι άλλοι, που μάλλον δεν είναι μόνιμοι. Δεν μπορείς να πεις ‘’άλλαξέ μου τον καθηγητή’’. Δεν γίνεται. Το ελληνικό σύστημα δεν αλλάζει έτσι απλά καθηγητές.

 Νίκος: Είναι δύσκολο. Πρέπει να γίνει κάτι «χοντρό», να πας στο γραφείο, στα Ταμπούρια, να κάνεις φασαρία …

Εύη: Οι περισσότεροι μαθητές δεν ενδιαφέρονται αν κάνουν καλό μάθημα οι καθηγητές τους, γιατί έχουν το φροντιστήριο από πίσω.

Νίκος: Εκεί που πληρώνεις, κάνεις σίγουρο και καλό μάθημα. Τελικά το φροντιστήριο σε ετοιμάζει για τις Πανελλήνιες, όχι το σχολείο.

Δημοσιογράφος: Από τη λήξη της κατάληψης τι διαφορές έχετε δει;

Μάνος: Στο θέμα της κατάληψης διαφωνώ με τον κύριο Ιγνατιάδη. Εκείνος θεωρεί ότι έτσι δεν  κερδίζεις κάτι και πρέπει να βρεις κάτι άλλο. Σίγουρα δεν είναι ο μόνος τρόπος διαμαρτυρίας, γι’ αυτό κάναμε και πορείες. Φέτος, όταν ξαναμπήκαμε στις τάξεις μετά την κατάληψη, οι καθηγητές ήταν πιο κοντά μας. Μάλιστα, πέσαμε πάνω στη 17^η Νοέμβρη που κάποιοι κάναμε αποχή, γιατί η διευθύντρια ήθελε να κάνει κανονικά μάθημα επειδή είχαν χαθεί πολλές ώρες. Οι καθηγητές δεν είχαν όρεξη μια τέτοια μέρα να κάνουν μάθημα. Δεν μας είπαν κάτι. Συμφώνησαν μαζί μας, μέχρι και στο ότι οι γιορτές έχουν καταλήξει να είναι απλά μια φαμφάρα.

Δημοσιογράφος: Όμως έχει καταντήσει και λίγο αηδία, κάθε χρόνο το ίδιο πράγμα. Δεν πρέπει ο μαθητής, ως αγωνιστής μέσα σε αυτή την κοινωνία, να βρει κάτι καινούργιο να κάνει, κάτι πιο αποτελεσματικό; Δεν θέλετε να κάνετε το μεγάλο μπαμ;

 Εύη: Εννοείται! Απλά είναι έτσι το σύστημα, που οι μαθητές δεν έχουν χρόνο ούτε για τους ίδιους. Και να θες να κάνεις κάτι άλλο, δεν είναι ακατόρθωτο, είναι, όμως, πολύ δύσκολο. Ακόμα και τον χρόνο να βρεις, είναι πάλι δύσκολο, γιατί τα παιδιά κινούνται το καθένα σε διαφορετικά μήκη κύματος. Υπάρχουν επίσης και αυτοί που δεν ενδιαφέρονται και έτσι δεν υπάρχει μια γενική αντίδραση.

Μάνος: Φέτος είχαμε κλειστά σχολεία σε όλη την Ελλάδα. Διάβαζα στο Internet ότι μέσα σε ένα βράδυ έκλεισαν χιλιάδες σχολεία. Δεν είναι δυνατόν να είναι όλοι οι μαθητές αγανακτισμένοι και να κάνουν εθιμοτυπικά καταλήψεις. Είναι διαφορετικά από παλαιότερα. Είναι μια νέα μορφή αγώνα το ότι ‘’κλείνω το σχολείο γιατί δεν θέλω να συμβιβαστώ με αυτό που μου επιβάλλει το σύστημα’’.

Δημοσιογράφος: Και πάλι, μετά το ξανανοίγεις το σχολείο.

Μάνος: Δεν μπορείς να κρατήσεις ένα σχολείο μόνιμα κλειστό. Από ‘κει και πέρα, όταν ανοίξει, προσπαθείς ν’ αλλάξεις κάποια άλλα πράγματα.

Νίκος: Κάτω από την επιστολή που στείλαμε στη «Σταγόνα», ο κύριος Ιγνατιάδης μας «ψιλοέκραξε». Ήταν κάτι που δεν είναι υπέρ μας, μας προσβάλλει. Τόσα χρόνια πριν, η κατάληψη γινόταν για να κάθονται οι μαθητές, και είχε τα δίκια του να πει ότι υπάρχουν μαθητές που δεν κάνουν φροντιστήρια και γι’ αυτό είναι απαράδεχτες οι καταλήψεις. Αλλά τώρα, δεν ήταν ο ίδιος στο σχολείο. Έχει μια άποψη και την είπε. Φέτος, ήταν μια κατάληψη με κεφαλαία. Σχετικά με τα αιτήματα, ήταν μέσα και αυτό των βιβλίων των Αγγλικών, που τα παιδιά είναι υποχρεωμένα να τα πληρώνουν από την τσέπη τους. Ήρθε ο κύριος Καψοκόλης και είπε ότι θα τα πληρώσει ο δήμος. Όμως ο δήμος πληρώνει με πίστωση. Ο εκδοτικός οίκος δεν δέχεται την πίστωση και έτσι έφαγαν άκυρο. Και πέρα από τις λεπτομέρειες, εδώ ο κόσμος καίγεται, τόσα σχολεία έκαναν κατάληψη, νομίζω ότι ακουστήκαμε. Συμφωνώ μαζί σου ότι ήταν λίγο. Αν είχαμε άτομα, θα συνέχιζα. Βέβαια, σκέφτεσαι και τον άλλον, που δεν έχει λεφτά για φροντιστήριο. Να σου πω την αλήθεια, δεν ήρθε ούτε ένα παιδί να μας πει ‘’δεν έχω λεφτά, ανοίξτε το’’. Ξέρω ότι υπάρχουν. Αλλά πολλά από αυτά είναι συνειδητά υπέρ της κατάληψης. Τι είναι, δηλαδή; Ήρωες; Δηλαδή, πώς τους άλλους μπορούμε να τους λυπόμαστε και αυτούς όχι; Επίσης, δεν μου άρεσε που έβγαιναν πολλοί μέσω Facebook και μέσω τρίτων και έκραζαν, επειδή νόμιζαν ότι το κάνουμε για να χάσουμε μάθημα ή επειδή ήταν δυο-τρία άτομα μπροστά που ήταν τάχα για την ποζεριά τους.

Δημοσιογράφος: Υπάρχουν όμως και άλλοι, που δεν έχουν λεφτά, αλλά ‘’το κάνουν γαργάρα’’, δεν μιλάνε, μόνο και μόνο από αξιοπρέπεια.

Νίκος: Τους λέγαμε να μας βρουν ένα παιδί που να μην ντρέπεται, να βγει να μιλήσει. Ένας να έβγαινε, την επόμενη μέρα το ανοίγαμε! Δεν βγήκε ούτε ένας.

Μάνος: Στην ψηφοφορία της κατάληψης μετρούσα ψήφους και θυμάμαι ότι είχαμε γύρω στα15 κατά. Από αυτά τα κατά, ήταν άτομα που έρχονταν κάθε μέρα μαζί μας, ενώ θα μπορούσαν να μην το κάνουν, μας ρωτούσαν αν θα κάναμε κάτι παραπάνω και  κινητοποιήθηκαν πολύ περισσότερο από αυτούς που ψήφισαν υπέρ.

Δημοσιογράφος: Πού το ξέρατε ότι ήταν κατά;

Μάνος: Μας το έλεγαν. Αλλά ήταν συνέχεια μαζί μας.  Ενώ κάποιοι από αυτούς που δεν πήγαιναν φροντιστήριο και ψήφισαν κατά, ποτέ δεν νοιάστηκαν αν ήταν ανοιχτό η κλειστό το σχολείο. Από αυτούς που ήθελαν να κάνουν μάθημα, ποτέ κανείς δεν μας είπε ‘’ανοίξτε το, θέλω να κάνω μάθημα’’.

Εύη: Επίσης, υπήρχαν και άτομα που έλεγαν να σκεφτούμε τα παιδιά που δεν έκαναν φροντιστήριο  και, όταν τους καλούσαμε να πουν ανοιχτά τη γνώμη τους, δεν την έλεγαν.

Νίκος: Συζητούσαμε τόσο καιρό με καθηγητές, με γονείς, και δεν ήρθε ένας να μας πει αυτό το πράγμα. Μπορεί τα παιδιά να ήταν κατά, αλλά ίσως το έλεγαν στους γονείς, όχι σε μας.

Εύη: Και παρ’ όλο που ήταν κατά, δεν έρχονταν στις επόμενες ψηφοφορίες να ψηφίσουν κατά. Έλεγαν ‘’τι θα μετρήσει το δικό μου’’.

Νίκος: Με λίγα λόγια τους βόλευε να κάθονται σπίτι τους και να το παίζουν κατά.

Δημοσιογράφος: Αν σας δινόταν η ευκαιρία να σταματήσετε το φροντιστήριο και ό,τι άλλο κάνετε και να ξεκινήσετε μια κατάληψη όλο το χρόνο, θυσιάζοντας το ‘’μέλλον’’ σας και μία θέση σε πανεπιστήμιο, θα το κάνατε;

Εύη: Δύσκολη ερώτηση.

Δημοσιογράφος: Εννοώ να μην πηγαίνατε καθόλου στα σπίτια σας, ούτε καν για φαΐ, να το παίρνατε μαζί σας.

Εύη: Προσωπικά, το είχα σκεφτεί. Κοίτα, μέχρι να πάω στο Λύκειο, λάτρευα το σχολείο. Μου άρεσε να παίρνω γνώσεις. Ναι, ίσως και να το έκανα. Στη συγκεκριμένη χρονική περίοδο όμως, δεν ενδιαφέρει το σύστημα τι κάνω εγώ και τα υπόλοιπα παιδιά της ηλικίας μου. Το μόνο που θα κατάφερνα με αυτό θα ήταν ίσως να χάσω μια θέση στο πανεπιστήμιο. Μπορεί όμως να το έκανα, αρκεί να υπήρχε ενδιαφέρον, να μην μου έδειχναν οι άλλοι ότι δεν νοιάζονται. Να πάρω το ρίσκο, αλλά να μην είμαι μόνο εγώ και άλλος ένας.

Μάνος: Σε όλα αυτά που κάναμε, υπήρχε και η ανάλογη αντίδραση, π.χ. από κάποιους γονείς. Όταν πήγαμε στη Δευτεροβάθμια, ήμασταν 3 σχολεία από το Κερατσίνι και δύο από τον Πειραιά. Αυτό σημαίνει ότι όταν φωνάζεις από κάτω, ακούγεσαι πάνω. Ανεβήκαμε ένα άτομο από κάθε σχολείο, από το δικό μας πήγα εγώ. Εκείνος με τον οποίο μιλήσαμε από τη Δευτεροβάθμια απέρριψε όλους όσους ήταν από κάτω. Κάναμε μια συζήτηση έξω από την πόρτα του, μπροστά στο ασανσέρ, με έναν καθηγητή που έχει υψηλόβαθμη θέση εκεί. Μας είπε μόνο ότι ξέρει ότι έχουμε προβλήματα, και κάποια στιγμή θα έρθουν νέοι καθηγητές. Όλοι οι γονείς που ήταν υπέρ μας χαίρονταν για αυτό και μας έδιναν συγχαρητήρια. Ακόμα και τότε, στα Ταμπούρια, έρχονταν γονείς από παντού και μας έσφιγγαν τα χέρια, έμπαιναν από πίσω μας … Ανεβήκαμε πάνω στο δημαρχείο και με είπαν αναρχικό που δεν πήρα άδεια …

Εύη: Είχαμε ένα πανό και γράφαμε ‘’Δώστε μας την Παιδεία που μας αξίζει’’ και από κάτω ‘’1^ο Λύκειο Κερατσινίου’’, και μας είπε ένας ότι και καλά υποκινούμασταν από κόμματα.

Νίκος: Αααα, άλλη ιστορία από εκεί!

Μάνος: Τέλος πάντων, με αυτό θέλω να σου πω ότι το Υπουργείο, η Δευτεροβάθμια και όλοι αυτοί δεν ενδιαφέρονται τι κάνεις εσύ, ούτε πρόκειται να στο αναγνωρίσουν, αλλά θα συνεχίσουν ό,τι κάνουν. Με όλα αυτά που κάναμε δεν πρόκειται να καταργηθούν οι Πανελλήνιες. Θα δώσω, θα πρέπει να διαβάζω πόσες ώρες, θα μειωθούν οι θέσεις των εισακτέων, ίσως μπω με τα χίλια ζόρια, όπως γίνεται κάθε χρόνο. Και κατάληψη για ένα χρόνο να έκανα, δεν θα γινόταν κάτι. Ίσα- ίσα που εμείς θα ήμασταν οι χαμένοι. Μπορεί να είχαμε μαζί μας τους πάντες, αλλά δεν θα είχαμε το Υπουργείο.

Νίκος: Θα το έκανα. Δεν μ’ αρέσει να συμβιβάζομαι και αυτό που περιέγραψες είναι ένα δείγμα μη συμβιβασμού. Θα το έκανα αν δεν γινόταν μόνο στο δικό μου σχολείο. Βέβαια, μπορεί να σου φαίνεται ‘’χοντρό’’ αλλά φέτος μπορεί να κρίνεται και το μέλλον μας. Να το κάνω, αλλά να έχει προοπτική. Όχι να έχω ένα σίγουρο αποτέλεσμα, αλλά να έχω προοπτική και έναν στόχο εφικτό, όχι κάτι σαν όνειρο.

Μάνος: Εντάξει, να σκεφτούμε ότι από ένα σημείο και μετά κάποια πράγματα εξευτελίζονται. Άντε να το κρατήσεις 2-3 βδομάδες. Αν είχαμε και άλλα σχολεία και άλλα παιδιά, εντάξει, αλλά μετά το πράγμα εξευτελίζεται. Ωραία, να είχαμε κατάληψη και να κρατούσαμε το σχολείο κλειστό για ένα χρόνο. Και;

Εύη: Θα γυρίσει ο άλλος και θα σου πει ότι το κάνεις μόνο εσύ από αντίδραση και σε βολεύει.

Μάνος: Το να πηγαίνω πίσω από συλλόγους, να χαλάω γιορτές και παρελάσεις και να κάνω πορείες και να διαμαρτύρομαι, εντάξει. Αλλά το να έχω ένα κλειστό σχολείο για έναν χρόνο, δεν με εκφράζει.

Νίκος: Ναι, αλλά τι σχολείο; Αυτό, να το έχω κλειστό για πάντα, έτσι όπως είναι η Παιδεία. Δεν έχω πρόβλημα.

Δημοσιογράφος: Πριν είπατε ότι ακούστηκε πως ήσασταν από κόμματα. Από ποια;

Νίκος: Πάει κατευθείαν το μυαλό σου! Ας πει ο Μάνος, που τον κατηγόρησαν κιόλας!

Εύη: Τον πήραν και τηλέφωνο!

Νίκος: Μου το είπε και μια μάνα.

Μάνος: Την επιστολή που αναρτήθηκε την είχα γράψει εγώ και συμφώνησαν και τα παιδιά. Όταν διαβάστηκε στο σχολείο, με έπιασαν και με ρώτησαν μήπως είμαι από κάποιο κόμμα, μήπως είμαι ενταγμένος. Ειδικά για κομμουνισμό, ΚΚΕ ή ΚΝΕ. Μια μέρα πήραν κάποιοι γονείς τηλέφωνα σε σπίτια μαθητών, για να μαζευτούν να λύσουν το θέμα της κατάληψης. Πήραν την μάνα μου, ενώ εγώ κοιμόμουν, και της είπαν να πάει σχολείο γιατί ο γιος της ο αναρχικός, που υποκινεί τα πάντα και είναι ενταγμένος στο Χ κόμμα, προσπαθεί να παρακινήσει και τους υπόλοιπους. Της είπαν να πάει σχολείο, είπε εντάξει και το έκλεισε. Μου το είπε. Πέρα από το ότι γελάς με αυτό, δεν γίνεται να σε κατηγορούν για κάτι που δεν είσαι. Σκέφτεσαι, η εικόνα του ‘’αντιδρώ’’ πρέπει σώνει και καλά να συνδέεται με την αναρχία ή τον κομμουνισμό; Με έχουν πει αναρχικό, κομμουνιστή, τρομοκράτη, μόνο φασίστα δεν με έχουν πει. (γέλια)

Νίκος: Καλό είναι αυτό, μην το γελάς!

Μάνος: Βγάζουν ταμπέλες, επειδή έχουν συνδέσει κάποιες πράξεις με κάποια κόμματα ή ιδεολογίες. Με έχουν κατηγορήσει άπειρες φορές. Και όταν δεν σου το λένε μπροστά σου … Μια μάνα τα είπε στο Νίκο. Δεν σε ξέρουν, και σε κατηγορούν.

Νίκος: Εκείνη τη μέρα ο Μάνος έλειπε και ήρθε μια μάνα, ενώ μιλούσαμε με γονείς, και είπε ότι κάποιος από κόμμα υποκινεί την κατάληψη. Την ρώτησα γιατί παίζει με τις λέξεις και ρίχνει μπιχτές και κατηγορεί το Μάνο; Απάντησε ότι δεν εννοούσε αυτόν. Επειδή γενικά έρχονται από παντού και μοιράζουν χαρτάκια από την ΚΝΕ και άλλες οργανώσεις, είδαν που μιλούσαμε με τις κοπέλες που τα μοίραζαν και το συνέδεσαν έτσι. Άντε να αποδείξεις ότι δεν είσαι ελέφαντας!

Δημοσιογράφος: Τελικά θεωρήθηκες υπεύθυνος άδικα.

Μάνος: Να σου πω ότι δεν ασχολήθηκα με την κατάληψη, δύσκολο, γιατί ασχολήθηκα.  Το θέμα είναι ότι δεν είμαι τίποτα από αυτά που με κατηγόρησαν. Αν είχε κάποιος πρόβλημα, ας ερχόταν κατευθείαν σε μένα, όχι να πηγαίνει σε τρίτους.

Νίκος: Και να μην το λέει στα ίσα … Και καλά μπιχτές!

Μάνος: Σκέψου την αντίδραση της μάνας μου, που την πήραν και της είπαν αυτό το πράγμα.

Εύη: ‘’Πού έχει μπλέξει το παιδί μου;’’

Μάνος: Και ένας υπάλληλος του δημαρχείου με κατηγόρησε.  ‘’Που είσαι τρομοκράτης, που δεν πήρες άδεια’’, έλεγε. ‘’Εντάξει’’ του λέω ‘’κι εσύ είσαι μαλάκας’’. (γέλια)

Νίκος: Και μετά τον μαζεύαμε.

Δημοσιογράφος: Έξω από το σχολείο είχαν γράψει ένα σύνθημα που στο περίπου έλεγε: ‘’πότε θα το κλείσετε - εννοώντας το σχολείο - , περιμένετε και οι δικοί σας συμμαθητές να πεθάνουν;’’

Μάνος: Ένα άλλο που είχα προσέξει έλεγε: ‘’Ήσουν καλό ρομποτάκι σήμερα;’’

Νίκος: Αυτό είναι μέσα στο σχολείο.

Μάνος: Αυτό μας δείχνει σε τι κατάσταση μας έχουν φέρει. Είτε είμαστε ρομπότ είτε άνθρωποι, δεν αντιδρούμε. Τους αφήνουμε να μας θεωρούν ρομπότ, αυτό είναι το άσχημο. Πρώτα πρέπει ν’ αλλάξουμε τη δική μας νοοτροπία, να πούμε ότι δεν είμαστε ρομπότ και θα κάνουμε το κάτι παραπάνω.

Εύη: Μέσα από το σχολείο διαμορφώνεις την άποψή σου. Πώς γίνεται να πηγαίνεις σε ένα τέτοιο σχολείο και να μην διδαχτείς το σύστημα; Πρέπει να μην έχεις μόνο το σχολείο, για να μάθεις κάτι και να αποκτήσεις μια αντίδραση.

Μάνος: Πρώτος από όλους εσύ πρέπει να πεις «να πάει να γα..θεί το σύστημα» που δε με υπολογίζει, που δε με σέβεται. Δεν θα έρθει καμία διευθύντρια ποτέ να στο πει.

Εύη: Ναι, αλλά ξέρεις κάτι; όταν μπαίνει ο καθηγητής μέσα στην τάξη και σου λέει θα κάνουμε αυτό, αυτό και αυτό, θα διαβάσεις αυτά, θα ξεκωλωθείς να τα μάθεις για να περάσεις κάπου που ίσως μετά δεν θα έχει καμία σχέση με τη ζωή σου …

Δημοσιογράφος: Και μπορεί να σου καταστρέψει και τη ζωή …

Εύη: … Ακριβώς! Μπαίνεις άθελά σου σε αυτό το τριπάκι.

Νίκος: Είναι ένας πολύ κακός συμβιβασμός.

Δημοσιογράφος: Και μην είστε σίγουροι ότι μετά θα ευτυχήσετε.

Μάνος:  Αυτό είναι το μόνο σίγουρο.

Δημοσιογράφος: Αυτό όμως δεν σας εκνευρίζει;

Όλοι: Εννοείται!

Νίκος: Μου τη δίνει που σταματήσαμε κάπου στις δύο βδομάδες και μετά πίσω στις Πανελλήνιες. Το τίμημα να τα παίξουμε όλα για όλα είναι βαρύ, χωρίς προοπτική.

Εύη: Είναι και άδικο. Σταματάς το φροντιστήριο τώρα που έχεις τις Χ προοπτικές και ο άλλος, ο έξυπνος, σου λέει ‘’είμαι μαζί σου’’ και συνεχίζει και γράφει καλά, περνάει εκεί που θέλει, ενώ εσύ τι κάνεις;

Νίκος: Αν ήταν κάτι μαζικό, θα ήμουν με τα μπούνια μέσα.

Δημοσιογράφος: Αν υπήρχε η προοπτική της αλλαγή του κοινωνικού ιστού, θα το κάνατε;

Εύη: Για τέτοια αλλαγή πρέπει να είναι όλοι μέσα, ακόμα και άνθρωποι μεγαλύτερης ηλικίας.

Δημοσιογράφος: Θα θέλατε να γίνετε τα παιδιά που αντιστάθηκαν στη δικτατορία της Μέρκελ, του Σαρκοζί, του κάθε κόμματος, όπως τα παιδιά του Πολυτεχνείου το ’73;

Μάνος: Το θέμα ξέρεις ποιο είναι; Οι άνθρωποι μέσα κι έξω από το Πολυτεχνείο ήθελαν και αυτοί να ρίξουν τη δικτατορία. Τους είχαν απαγορεύσει πολλά πράγματα …

Δημοσιογράφος: Και τώρα τους έχουν απαγορεύσει να ονειρεύονται.

Μάνος: … Ναι, αλλά, αυτοί τα έκαναν! Κοίταξε τώρα πόσοι άνθρωποι κάθονται και δεν τους νοιάζει τίποτα, δεν κάνουν τη συζήτηση που κάνουμε εδώ. Πόσοι είναι μαζικοποιημένοι και δεν κάνουν τίποτα. Λένε ότι, αφού τους επιβάλλουν ένα είδος δικτατορίας και ένα είδος οικονομικού ελέγχου, δεν μπορούν να κάνουν τίποτα. Μπορεί να θέλουν να αλλάξουν τα πράγματα, αλλά δεν κάνουν κάτι, περιμένουν έναν Μεσσία. Πρώτα πρέπει να αλλάξεις τη δική σου ιδεολογία, για να αλλάξει η κοινωνική δομή. Καλά ήταν στα χρόνια του Πολυτεχνείου, κατάφεραν να ρίξουν μετά από ένα χρόνο μια δικτατορία, αλλά από ‘κει και πέρα ανέβασαν μια κουτσή δημοκρατία, την ιδεολογία του ‘’βολεύομαι, μπαίνω στο Δημόσιο μόνο και μόνο για να έχω μια σταθερή θέση’’ και την ιδεολογία των πελατειακών σχέσεων που μας έφτασαν εδώ που μας έφτασαν. Και εφόσον δεν έχεις αλλάξει εδώ και 38 χρόνια αυτή την ιδεολογία, δεν μπορείς να το κάνεις μέσα σε 1-2 χρόνια.

Δημοσιογράφος: Όμως αυτή η κατάσταση της κοινωνίας που είναι απαθής, που μόλις περιέγραψες, δεν σας θυμίζει τη δική σας κατάσταση με την κατάληψη; Δηλαδή κάνατε κάτι για λίγο και μετά ξανά μέσα σε όλη αυτή την καθημερινότητα. Πήγαμε στο Σύνταγμα, αλλά μετά το αφήσαμε, κάναμε την κατάληψη αλλά μετά την αφήσαμε.

Νίκος: Ναι, αλλά αυτό που είπε ο Μάνος νομίζω ότι έχει αρχίζει ν’ αλλάζει, ο κόσμος είναι πιο συνειδητοποιημένος. Ακόμα και την κατάληψη, τη ζητούσαν όλο και πιο πολλά παιδιά. Είμαι και λίγο αισιόδοξος! Πιστεύω ότι αν ωριμάσουν λίγο οι συνθήκες ο κόσμος θα καταλάβει. Τώρα κατεβαίνουν στο δρόμο, δεν είναι ό,τι παρουσιάζουν στην τηλεόραση, μόνο επεισόδια. Σιγά-σιγά, ο καθένας μόνος του και μετά συλλογικά, θα γίνει κάτι καλό.

Εύη: Αυτό είναι και λίγο ανέφικτο. Αν πούμε ότι ξεκινάω εγώ, αλλά βλέπω τον άλλον να αδιαφορεί και να κατακρίνει, μου κόβει τα φτερά. Το κάνω για όλους, όχι για μένα μόνο. Άμα ο άλλος συμβιβάζεται και θέλει απλά να ζει, δεν μπορώ να κάνω κάτι. Θα αντιδράσει κάπως; Πρέπει να υπάρξει συλλογικότητα. Και πες ότι αρχίζουμε εγώ, ο Μάνος και ο Νίκος την αντίδραση και βλέπουμε τον άλλον αραχτό στην καφετέρια να παίζει τάβλι και να λέει ότι συμβιβάστηκε, έχει τα 10 ευρώ για τον καφέ, άλλα 10 ευρώ για το ποτό και τέλος. Δεν είναι τελείως απαράδεχτο να βλέπεις τον άλλον να αδιαφορεί όσο εσύ κάνεις αυτό που θες, αλλά για να αλλάξει η κοινωνία πρέπει να κινητοποιηθούν όλοι.

Δημοσιογράφος: Θα θέλατε, πέρα από το να κάνετε μια επανάσταση, μετά από χρόνια να δημιουργηθεί μια γιορτή στο όνομά σας;

Νίκος: Αυτόν τον μικρό αγώνα που κάνουμε, δεν τον κάνουμε για να μας γράψουν οι εφημερίδες, δεν είναι αυτοσκοπός. Τώρα αν γίνει, δεν θα πω όχι! (γέλια)

Εύη: Κοίτα, αν υπάρξει σύνολο αντιδράσεων και βάσει αυτού γίνει μια γιορτή οκ, αλλά όχι για να φανεί η Εύη. Για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι καινούριοι. Δεν είναι σκοπός η υστεροφημία.

Μάνος: Εεε, δεν μ’ αρέσει η προσωπολατρία! (γέλια) Όχι να μου κάνουν και γιορτή!

Νίκος: Άμα κάνεις κάτι σπουδαίο και πεθάνεις, δεν θα σε ρωτήσουν. Θα το κάνουν με το ζόρι. Και μπορεί και τα εγγόνια σου να χαίρονται!

Μάνος: Το σίγουρο είναι ότι, επειδή η ιστορία δεν είναι μόνο το ’21 και αυτά, αλλά είναι και το τι κάνουμε τώρα, θεωρώ ότι για όλα αυτά που έγιναν από το 2009 μέχρι και το 2030, έτσι όπως το πάνε, θα πουν ότι και ο ελληνικός λαός αντέδρασε. Κάπου εκεί μέσα είσαι και εσύ, γιατί όλοι είμαστε ήρωες. Σε παίρνει και σένα η μπάλα.

Εύη: Ήρωας «Μάνος Βοστάνης». Αντί για το άγαλμα του στρατιώτη στο Τριγωνάκι, θα έχουν εσένα!

Νίκος: Με τη φράντζα! (γέλια)

Δημοσιογράφος: Τι θέλετε ν’ αλλάξει γενικά στην Παιδεία;

Εύη: Η Παιδεία!

Μάνος: Να αποβληθούν όλα τα στερεότυπα που υπάρχουν. Πας και σου λένε ‘’ο καλός Έλληνας και ο κακός Τούρκος’’, να αλλάξουν δηλαδή κάποιες τέτοιες αντιλήψεις. Να σταματήσει η προσευχή, να σταματήσει το μάθημα των Θρησκευτικών. Τέλος πάντων, ν’ αλλάξει το πώς λαμβάνουμε την Παιδεία. Πάει το παιδάκι στο σχολείο και δεν έχει όρεξη να κάνει μάθημα. Ν’ αλλάξουν επιτέλους τα κακογραμμένα βιβλία που είναι από την εποχή του αδελφού μου. Πάνω από όλα να αλλάξει η στείρα εξειδίκευση μαθημάτων που θα πας να δώσεις για τις Πανελλήνιες.

Νίκος: Παίζω μπάλα;

Δημοσιογράφος: Εμένα ρωτάς;

Νίκος: Παίζω μπάλα; Μιλάω;

Δημοσιογράφος: Αααα, ναι, βέβαια! (γέλια)

Νίκος: Γενικά η Παιδεία πρέπει να αλλάξει τελείως χαρακτήρα, να προσφέρει επιτέλους μια σφαιρική γνώση, να προάγει τον πολιτισμό, όχι να μας προετοιμάζει κατευθείαν για το πανεπιστήμιο και να μας δίνει διαβατήριο για την ανεργία ή το εξωτερικό. Αυτό τα λέει όλα. Και αυτά που είπε ο Μάνος. Από την αρχή μέχρι το τέλος πρέπει να αλλάξουν όλα και σε βάθος.

Εύη: Πρέπει να γίνει επίκεντρο ο μαθητής και όχι το σύστημα. Τώρα κανείς δεν ενδιαφέρεται τι θα κάνει ο μαθητής, τι μαθαίνει, πως σκέφτεται. Μόνο να βγάλει μια ύλη όλο το χρόνο και να πάει να δώσει.

Δημοσιογράφος: Τι όνειρα έχετε για το μέλλον;

 Εύη: Τι να σου πω; Δεν ξέρω. Δεν έχω κάτσει να το σκεφτώ. Καταρχάς να φύγω από το Λύκειο. Αυτό. Τι άλλο;

Δημοσιογράφος: Τι ονειρεύεσαι για σένα, για την κοινωνία, για οτιδήποτε; Πρώτα απ’ όλα ονειρεύεσαι;

Εύη: Προσπαθώ. Θέλω να είμαι καλά και να ζω! Κάθε μέρα να είναι διαφορετική!

Νίκος: Vodafone! (γέλια)

Εύη: Επαγγελματικά, δεν ξέρω, θέλω απλά να δουλέψω.

Δημοσιογράφος: Θες να φύγεις στο εξωτερικό;

Εύη: Θα δείξει. Το έχω σαν προοπτική στο μυαλό μου, αλλά δεν θέλω να φύγω.

Μάνος: Έφτασα σε μια ηλικία που δεν μπορώ να πω ότι θα ονειρεύομαι και θα καταφέρω να το κάνω. Πρέπει να συμβιβάζεις αυτά που θες με αυτά που μπορείς να κάνεις. Το να μπω σε μια σχολή δεν είναι ανέφικτο. Ανέφικτο είναι το να την τελειώσω και να βρω δουλειά. Σιγά-σιγά θα είναι ανέφικτος και ο μισθός και η άδεια και η σύνταξη. Αυτό που επιθυμούσα και επιθυμώ είναι να αλλάξει η αντίληψη που έχει ο Έλληνας, βόλεμα, πελατειακή σχέση, απάθεια … Ελπίζω ότι θ’ αλλάξουν.

Νίκος: Έχει δίκιο. Ονειρεύεσαι τα βασικά, μια αξιοπρεπή οικογένεια, παιδιά που να μπορείς να τους προσφέρεις ευκαιρίες … Θα γούσταρα να δω σε 10 χρόνια μια κοινωνία με ίσες ευκαιρίες για όλους. Έχεις δίκιο. Δεν κάνουμε ούτε όνειρα και αν κάνουμε είναι συμβιβασμένα.

Δημοσιογράφος: Πάντως να σας πω, χωρίς παρεξήγηση, ότι σας λυπάμαι. Δεν είναι δυνατόν νέα παιδιά να μην ονειρεύεστε.

Νίκος: Κι εμείς μας λυπόμαστε.

Μάνος: Δεν είναι ότι δεν ονειρεύεσαι ή ότι είναι κακό να ονειρεύεσαι. Όμως κάποια πράγματα πρέπει να τα συμβιβάσεις με την πραγματικότητα. Αν ήμουν ο πατέρας μου, που του επέτρεπε η κοινωνία να ονειρευτεί, θα ήταν καλά. Τώρα τι να ονειρευτώ; Ότι θα φύγει ξαφνικά από πάνω μας η οικονομική κρίση και ότι θα μας χαρίσουν όλα τα δάνεια, ότι θα έχουμε μια πολιτική ηγεσία ικανή; Είναι ουτοπία.

Δημοσιογράφος: Αλλά δεν προσπαθείτε να αγγίξετε την ουτοπία; Μέσα από τους αγώνες προσπαθούμε να αγγίξουμε το καλύτερο.

Εύη: Υπάρχει αισιοδοξία!

Πέρα από την κουβέντα που διαβάσατε, μιλήσαμε με τα παιδιά και για πιο συγκεκριμένα πράγματα, όπως το θέμα των παρελάσεων, των γιορτών και της Ιστορίας. Αν και δεν είμαι η ειδική να πω κάτι τέτοιο, νομίζω ότι τα παιδιά έχουν ωραία μυαλά και καθώς θα μεγαλώνουν, θα εξελίσσονται, αρκεί να έχουν καθαρό αέρα να αναπνέουν και ελεύθερο χρόνο να σκέφτονται (χλωμό το κόβω). Κυριολεκτικά στεναχωριέμαι, γιατί τα συμπάθησα που δεν έχουν ευκαιρίες για όνειρα, όπως αρκετά παιδιά της γενιάς μας. Μακάρι όμως κάποτε να έρθουν και τα όνειρα, και να τα πραγματοποιήσουν στο έπακρο, χωρίς συμβιβασμούς. Να πετύχουν σε ό,τι κι αν κάνουν, με την προϋπόθεση να είναι ευτυχείς!