Σταγόνα ( Αρχείο 2011-2012 ) -

Ας πούμε και στους Σύριους του Ασάντ, που δολοφονούν εν ψυχρώ μήνες τώρα τους συμπατριώτες τους; Και για την καταστολή της κτηνώδους βίας που δίνει ρεσιτάλ στην Ταχίρ του Καΐρου, η ευχή θα πρέπει να αφορά στην αβυσσαλέα πλευρά του ανθρώπου, αλλά τέτοιες ευχές ποιοι θεοί τις κατέχουν; Στο Κινέζικο και Ινδικό κράτος, που οι όποιες διεκδικήσεις των αγρίως εκμεταλλευόμενων εργαζομένων στις πολυπληθείς  κοινωνίες τους είναι στα όρια της παρανομίας ,αν ευχηθούμε τη Δημοκρατία που την αγιάζουν το Χάος και ο Έρωτας, αρκεί; Στο σύστημα Πούτιν-Μεντβέντεφ να ευχηθούμε χρόνια πολλά, για να εξακολουθούν να νοθεύουν επί μακρόν τις εκλογές και για να συνεχίσουν να αυξάνονται στη χώρα τους οι νεκροί δημοσιογράφοι, που φυτρώνουν εκεί που δεν τους σπέρνουν; Για ποιο λόγο να ευχηθούμε καλή χρονιά στους Ισραηλίτες; Για να ψηφίζουν κυβερνήσεις, που σαν πρώτο τους μέλημα, έχουν να εξοντώνουν τους Παλαιστίνιους; Και στο φανατικό πολιτικό ιερατείο που κυβερνά το Ιράν, να του ευχηθούμε τα καλύτερα, για να συνεχίζει να φυλακίζει όλους όσους αγωνίζονται για ελευθερία και ατομικά δικαιώματα; Όσο για τους Ιάπωνες υποστηριχτές και υπεύθυνους των πυρηνικών σταθμών, αν η θρησκεία τους είχε κόλαση, θα  μπορούσαμε, έστω και με βαριά καρδιά, να τους ευχηθούμε «να καούν στην κόλαση»;  Για τη βαθιά Αφρική, που για τους πολλούς εκεί, όλα εξακολουθούν να είναι κατάμαυρα, ό,τι και να ευχηθούμε θα είναι λίγο. Γι’ αυτούς, όχι ευχή, μόνο η διαρκής και εκ βαθέων συγνώμη του λευκού αποικιοκράτη ταιριάζει.

Στην Αμερικανική και Δυτικοευρωπαϊκή ιθύνουσα τάξη και τους συν αυτώ, να τους ευχηθούμε ό,τι ποθούν, όταν ξέρουμε ότι αυτό που ποθούν πιο πολύ απ’ όλα είναι να αυξάνουν τα κέρδη τους στον αιώνα των αιώνων. Αν όμως αυξάνουν τα δικά τους κέρδη, μειώνονται οι αποδοχές του μεγάλου πλήθους και όλο και αυξάνονται οι φτωχοί και οι άνεργοι στις χώρες τους. Για το περιβάλλον, που όλοι οι άνθρωποι, οι οποίοι έχουν σώας τας φρένας, έχουν πειστεί ότι κινδυνεύει και ότι, πιο πολύ από όλους, οι κάτοχοι του άυλου κερδοσκοπικού χρήματος έχουν την ευθύνη της αλόγιστης καταστροφής του, γίνεται να ευχηθούμε και σ’ αυτούς , όταν δε δίνουν διάρα τσακιστή για τη σωτηρία του; Έτσι δεν είναι; Λοιπόν, ό,τι ποθούν;

Και στους συμπατριώτες μας, που αργήσαμε να καταλάβουμε ότι μας οδηγούσαν στη μεγάλη κατρακύλα, να ευχηθούμε τι; Σε όλους εκείνους τους δικούς μας που εξαργύρωσαν, ανέχτηκαν, αμέλησαν, καταχράστηκαν, λοιδόρησαν, εξαπάτησαν, επωφελήθηκαν, διόρισαν, αδίκησαν, παρανόμησαν, σπατάλησαν, έκλεβαν, λήστευαν, φοροδιέφευγαν, «λαμογιάριζαν», ψήφιζαν νόμους ευνοϊκούς για όλες τις προηγούμενες φυλές, σε όλους αυτούς που κυκλοφορούν ωραίοι κι άνετοι σα να μη συμβαίνει τίποτα, όχι μόνο στα ανώτερα κλιμάκια, αλλά και ανάμεσά μας, το σωστό είναι να τους ευχηθούμε ή να τους καταραστούμε; Τι μπορείς να πεις για μια τόσο φανερή και πολυπληθή μαφία, που πολλές φορές αναρωτιέσαι αν κι εσύ, χωρίς να το έχεις αντιληφθεί, δουλεύεις γι’ αυτήν; Πώς να ζητήσεις τα καλύτερα γι’ αυτούς και για τις οικογένειές τους, όταν αυτό αυτόματα μεταφράζεται στα χειρότερα για σένα και τους δικούς σου ανθρώπους; Παρεμπιπτόντως, η Εκκλησία τι λέει επ’ αυτού;  Η Εκκλησία, πως μπορεί ανυπόκριτα να χρησιμοποιήσει ένα από τα πιο δυνατά χαρτιά της, του να συγχωρεί δηλαδή τους αληθώς μετανοούντες;  Είναι δυνατόν να είναι αξιόπιστη, όταν κι αυτή έπαιξε σημαντικό ρόλο στη δημιουργία αυτής της κατάστασης;

Αν πούμε πως τα ’χουμε χαμένα θα μας πιστέψετε; Μακάρι να μπορούσαμε να ευχηθούμε από καρδιάς τα καλύτερα για όλους. Στην τελική τσάμπα είναι οι ευχές. Όμως, Συγνώμη παιδιά, ακόμα κι έτσι δε μας βγαίνουν. Θα θέλαμε, όμως, πάρα πολύ, με ένα μαγικό τρόπο, να ’πιαναν οι ευχές μας για καλή χρονιά με ειρήνη και για όμορφες, χαρούμενες γιορτές, με αγάπη, κέφι και τρέλα για όλους εκείνους που, όλη την χρονιά που πέρασε, κάτι έδωσαν από τον εαυτό τους για το κοινό καλό. Ανάμεσά τους σίγουρα είναι και ο Ανώνυμος Αγωνιστής, από όλα  τα μήκη και τα πλάτη της Γης, που το περιοδικό Time, δικαίως, τον ανακήρυξε πρόσωπο της χρονιάς. Έγραψαν μέσα μας εκείνες οι υπέροχες στιγμές που σε κάποια μέρη της γης το Εγώ έγινε Εμείς και ανάγκασε την Ιστορία για λίγο να στήσει αυτί. Ω, και για εκείνες τις σπάνιες φορές που την υποχρέωσε να γυρίσει σελίδα, αλληλούια και πάλι αλληλούλια!

Αλλά δεν ήταν μόνο Αυτοί. Είναι και όλοι όσοι προσπάθησαν να κάνουν σωστά και υπεύθυνα τη δουλειά τους. Που έκαναν το καθήκον τους, έδωσαν άνισες μάχες, για να υπηρετήσουν ανιδιοτελώς το δημόσιο συμφέρον, την κοινωνία των πολιτών. Ναι, μην απορείτε, υπάρχουν και τέτοιοι Έλληνες και είναι αρκετοί. Είναι επίσης όλοι όσοι συμπεριφέρθηκαν στους συμπολίτες μας με ανθρωπιά και αξιοπρέπεια, ανεξάρτητα από ποια θέση κατείχαν και ποιον είχαν απέναντί τους.

           Είναι κι εκείνοι που εθελοντικά και γενναιόδωρα προσφέρθηκαν και βοήθησαν συνανθρώπους μας που βρέθηκαν στην αδύναμη πλευρά της ζωής. Όπως κι αυτοί που, ιδιαίτερα στο μικρόκοσμό τους, είχαν το θάρρος να υπερασπιστούν το δίκαιο, τη λογική, την αλήθεια, την ελευθερία της γνώμης για όλους ανεξαιρέτως και στάθηκαν στο πλευρό όλων όσων τραβάνε μεγάλα ζόρια. Είναι όμως και οι άλλοι, που δε βολεύτηκαν στις όποιες κατακτήσεις τους, που δεν κρύφτηκαν στις ευκολίες των συνταγών και των μεγαλόστομων απόψεων πακέτο με πράξεις ρηχές, που το πάλεψαν και δεν έγιναν μανούλες του «τάχα μου δήθεν".

Είναι φανερό πως είμαστε στην αρχή άγριων εποχών και, δυστυχώς, ξανά μανά από την αρχή θα πρέπει να διεκδικούμε τα ίδια τα παλιά, τα στοιχειώδη. Πολύ δούλεμα, φίλοι μας, μεγάλες αδικίες, άγρια εκμετάλλευση, φόβος, κι απελπισία, πόνος, κι αναλγησία, πολλή τρέλα και αίμα ζεστό, αίμα προπάντων αθώων. Τι στ’ αλήθεια προσπαθεί να κάνει αυτό το παράξενο, δολοφονικό και αυτοκαταστροφικό πλάσμα σ’ αυτόν τον μικρό πλανήτη; Ειλικρινά δεν ξέρουμε. Όσο το σκεφτόμαστε, τόσο μπερδευόμαστε. Όμως για λίγο ας μεροληπτήσουμε. Τουλάχιστον αυτές τις μέρες τις γιορτινές που έρχονται, ας αφεθούμε να μας γοητεύσουν οι προς τα άνω υπερβάσεις, αυτού μοναχικού αυτού και παράξενου όντος.

Σε όλους λοιπόν αυτούς τους γνωστούς και άγνωστούς μας, που κατάφεραν με σκληρές μάχες να κρατηθούν όρθιοι όλα αυτά τα χρόνια των μεγάλων εκπτώσεων, τύποι και τύπισσες εντάξει και σεμνοί/ές, άρχοντες με τα όλα τους, νοιώθουμε την ανάγκη να τους ευχηθούμε τα καλύτερα και τα ομορφότερα, γιατί μας ενέπνευσαν, μας έδωσαν κουράγιο, γιατί μας συγκινούν. Να ζήσετε παιδιά και ο καλός αέρας της ελπίδας  στα πανιά σας. Αγαπητοί μας φίλοι, να ’μαστε  καλά. Συνεχίζουμε. Και όσο αντέχουμε, ψυχραιμία.