Σταγόνα ( Αρχείο 2011-2012 ) -
ΑΡΧΕΙΟ 2011 - 2012
Πηνελόπη Αποστόλου
Στα..γόνατα προχωρώντας
Έχουνε περάσει 4 χρόνια, περίπου, από τότε που ο πρώην μαθηματικός μου, Κος Ιγνατιάδης, διάβασε ένα άρθρο μου, στη "ΟΝΕΙΡΠΖΟΥΜ", σχολική εφημερίδα του Λυκείου μου, σχετικό με τον Έρωτα, και με πλησίασε με κάτι σαν τρόμο στα μάτια λέγοντάς μου
Λένε πως οι ισορροπίες ανάμεσα στις ανθρώπινες σχέσεις είναι ιδιαίτερα λεπτές … 
Ωωωωχ, Χριστέ τους! ΗΡΘΕ Η ΕΞΕΤΑΣΤΙΚΗ! Πάει, αυτό ήταν...Τι κάνουμε τώρα; Τι ώρα δίνουμε; Ποιο μάθημα και σε ποια κεφάλαια;;; Αυτά είναι τα λόγια κάθε Έλληνα φοιτητή! Θυμάμαι, πέρσι στην αρχή, να λέω "Εγώ θα είμαι πολύ τυπική, θα τελειώσω στα 4 χρόνια, αν περάσω στην πρώτη μου επιλογή..."Μωρέ, στην πρώτη μου επιλογή πέρασα.....ΑΛΛΑ!
Και ναι, κατάφερα να μπω στη σχολή που ήθελα. Και να πω την αλήθεια, ακόμα δεν το «έχω πάρει γραμμή»! Μόνο όταν πηγαίνω και βλέπω το μπορντοκόκκινο κτήριο λέω στον εαυτό μου «Μάγκα μου, ξύπνα! Είσαι φοιτήτρια!» Αν και δεν περίμενα να περάσω, είχα φανταστεί άπειρες φορές την πρώτη μου μέρα εκεί μέσα: Φοιτητές από δω και από κει να ουρλιάζουν, τα κόμματα της σχολής να προσπαθούν να δουν «τι μπήκε στη φέτος», κλπ κλπ κλπ! Μόνο που, όταν ήρθε αυτή η μέρα, η πραγματικότητα ξεπέρασε κάθε φαντασία....!!! «Ήρθες πάλι, τρελόοοο μου καρναβάααλιιιιιι»...
Περίεργο πράγμα οι αναμνήσεις...Εκεί που πας να ησυχάσεις και να πας λιγάκι παρακάτω, εμφανίζονται με το έτσι θέλω. Λες και το κάνουν επίτηδες, λες και έχουν βάλει ραντάρ και, εκεί που αρχίζεις να ηρεμείς, αυτές αρχίζουν τις βόλτες στο αίμα σου, περνούν μπροστά από τα μάτια σου και μπαινοβγαίνουν μεταμφιεσμένες στα όνειρά σου. Με λίγα λόγια σε κάνουν άνω κάτω.
Εντάξει, δεν ήταν και τίποτα.. 12 χρόνια πέρασαν από την πρώτη φορά που είδα τις πόρτες ενός σχολείου να ανοίγουν και να περιμένουν να μπω και ούτε που κατάλαβα πότε έφτασε η στιγμή που τις είδα να κλείνουν οριστικά για μένα. Πέρασαν τόσο όμορφα τα χρόνια και δεν το κατάλαβα; Πέρασαν τόσο άσχημα και απλά έπεισα τον εαυτό μου ότι πέρασαν τόσο γρήγορα επειδή ήταν όμορφα; Ήμουν τόσο ηλίθια, που δεν κατάλαβα τι γινόταν στη ζωή μου τόσα χρόνια; Δεν ξέρω, και δεν νομίζω να μάθω και ποτέ..